پژوهشی علمی که با عنوان «حکم فقهی تجسس و تحسس والدین از فرزند به قصد تربیت» در مدرسه علمیه تخصصی النفیسه ارائه شد و ابعاد شرعی و اخلاقی نظارت والدین بر رفتار فرزندان مورد واکاوی قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان میدهد که در فقه اسلامی، تجسس و تحسس والدین برای تربیت فرزندان، در شرایط خاص و با رعایت اصول اخلاقی، دارای مشروعیت نسبی است.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران/اصفهان، پژوهشی با عنوان «حکم فقهی تجسس و تحسس والدین از فرزند به قصد تربیت» بهقلم زهره سلامیان و با راهنمایی علمی حجتالاسلاموالمسلمین محمدصادق فاضل، در معاونت پژوهش استان اصفهان و در مدرسه علمیه تخصصی النفیسه با هدف بررسی حدود شرعی و اخلاقی نظارت والدین بر فرزندان، به تحلیل دو مفهوم «تجسس» و «تحسس» از منظر فقه اسلامی انجام شد و بر اساس یافتههای تحقیق، تجسس به معنای جستوجوی پنهانی و تحسس به معنای کسب اطلاع آشکار است، اما هر دو از نظر فقهی، نوعی کاوش برای دستیابی به اطلاعات به شمار میآیند.
خانم سلامیان با استناد به منابع معتبر فقهی، بیان کرد: تجسس و تحسس، اگرچه در حالت کلی میتوانند مصداق نقض حریم خصوصی محسوب شوند، اما در صورتی که با نیت تربیت و هدایت فرزند انجام گیرد و در چهارچوب اصول شرعی و اخلاقی همچون اصل احتیاط، انصاف، و رعایت حریم خصوصی باشد، میتواند از منظر فقه اسلامی مشروع تلقی شود.
وی در این پژوهش همچنین آورده است: وظیفه والدین در تربیت فرزندان، اقتضا میکند در برخی موقعیتها از روشهای نظارتی استفاده کنند؛ با این حال، این امر نباید به گونهای باشد که اعتماد متقابل میان والدین و فرزندان تضعیف شود یا شخصیت اخلاقی کودک آسیب ببیند.
نتیجه نهایی پژوهش بیان میکند که از دیدگاه فقه اسلامی، تجسس و تحسس والدین در راستای تربیت فرزندان «فیالجمله جایز» است، مشروط بر آنکه نیت تربیتی، رعایت انصاف و پرهیز از تعدی به حقوق فردی فرزندان رعایت گردد.
انتهای پیام/
نظر شما