به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/قزوین، مدیر حوزه علمیه خواهران استان قزوین حجت الاسلام و المسلمین کاظم‌لو با بیان اینکه دعای عرفه، این نیایش آتشین و بی‌پیرایه امام حسین(ع) در بیابان کربلا، بی‌گمان یکی از ژرف‌ترین و تأثیرگذارترین متون دینی است که هر ساله در روز نهم ذی‌الحجه میلیون‌ها انسان را در سراسر جهان شیفته خود می‌سازد، گفت: اما راز ماندگاری دعای عرفه منزلگاه خودسازی وانسان سازی و عدالت‌خواهی است.

حجت‌الاسلام کاظم‌لو به مناسبت روزعرفه به ابعاد مغفول‌مانده دعای عرفه پرداخته، از تفاوت آن با دعای کمیل و ندبه می‌گوید، پیام‌های سیاسی و اجتماعی آن را واکاوی می‌کند و نسخه‌ای عملی برای جوان امروزی که در گرداب سرعت و تنهایی دست ‌و پا می‌زند، ارائه می‌دهد و این دعای عرفه در حقیقت نجوایی عاشقانه و بی‌پیرایه از امام حسین (ع) در بیابان کربلاست که انسان را به اعتراف بندگی و امید به رحمت محض دعوت می‌کند.

وی افزود: این در حالی است که دعای کمیل حال‌وهوایی سرشار از خوف از عذاب و طلب آمرزش، همراه با اصطلاحات عمیق عرفانی دارد و دعای ندبه نیز ناله‌ای از فراق و انتظار برای امام زمان (عج) به شمار می‌رود.

مدیرحوزه علمیه خواهران استان قزوین گفت: دعای عرفه گفت‌وگویی صمیمی و بی‌واسطه در اوج درماندگی، دعای کمیل فریادی استغفاری از ژرفای جان و دعای ندبه گریه‌ای از شوق و حسرت ظهور است. هر سه دعا ارزشمندند، اما دعای عرفه به سبب زمان ویژه‌اش (روز نهم ذی‌الحجه) و حس بیابانی خاص آن، طراوتی منحصربه‌فرد دارد که در هیچ دعای دیگری یافت نمی‌شود.

حجت‌الاسلام کاظم لو به تبیین یکی از معروف‌ترین القاب دعای عرفه پرداخت و گفت: علت نامگذاری دعای عرفه به «زبور آل محمد(ص)» آن است که این دعا، همانند زبور حضرت داود(ع) که سرشار از مناجات و ستایشی خالصانه بود، از اعماق دل و بدون هیچ‌گونه تکلف و تشریفاتی، روح توحید و بندگی را فریاد می‌کند.

وی با اشاره به تفاوت این دعا با زبور حضرت داود، تصریح کرد: این فریاد با لحن و زبان آل محمد(ص) سروده شده است. زبور در اصل کتاب نغمه‌ها و نیایش‌های پرشور حضرت داود به شمار می‌رود که بی‌واسطه با پروردگار خویش سخن می‌گفت و دعای عرفه نیز دقیقاً همین ویژگی را داراست.

مدیرحوزه علمیه خواهران استان قزوین افزود: در این دعا نه درخواست حاجت دنیوی مطرح است، نه ترسِ صرف از جهنم؛ بلکه حالتی از عشق، شرمساری، شوق و ذکرِ پیوسته‌ی خداوند حاکم است، گویی امام حسین(ع) با تمام وجود خویش با معشوق سخن می‌گوید. عرفا و محدثان به همین دلیل این دعا را «زبور آل محمد» نامیده‌اند؛ یعنی سرود مقدسی که جانشین هیچ دعای دیگری نمی‌شود، اما اوج مناجات بی‌پایه و عارفانه اهل بیت(ع) را به تصویر می‌کشد.

دعای عرفه را از آن رو دوست داریم که در آن خودمان را می‌یابیم

حجت‌الاسلام کاظم‌لو به راز محبوبیت و ماندگاری دعای عرفه اشاره کرد و گفت: دعای عرفه به دلیل همان حس بی‌واسطه و عاشقانه‌اش، دلها را تسخیر کرده است.

وی با تبیین ویژگی‌های منحصربفرد این دعا بیان کرد: در دعای عرفه خبری از واژگان دشوار و پیچیده یا درخواست‌های دنیوی نیست؛ بلکه انسان چنین احساس می‌کند که گویی خود امام حسین(ع) بر زمین نشسته و با خدای خویش درد دل می‌کند؛ از گناه خویش شرمسار می‌شود، به رحمت الهی امید می‌بندد و در اوج بی‌چارگی دستانش را به سوی آسمان برمی‌افرازد.

وی افزود: افزون بر این، زمان خواندن این دعا (ظهر روز عرفه در بیابان یا بر پشت بام‌ها) حسی جمعی و حماسی به آن بخشیده است، به گونه‌ای که هر کس حتی اگر سواد دینی بالایی نیز نداشته باشد، می‌تواند با دل و جان خود همراهی‌اش کند.

حجت الاسلام کاظم‌لو تأکید کرد: هرگز خود را مجبور به خواندن کامل دعای عرفه مساز؛ یک جرعه از این زمزمه‌ آسمانی، بسی بهتر از اقیانوسی از سخنان خشک و بی‌روح است. آنچه اهمیت دارد حضور قلب و صمیمیت توست، نه شمار خطوطی که از روی آن می‌خوانی.

مدیرحوزه علمیه خواهران استان قزوین با اشاره به پیوند ناگسستنی دعای عرفه و قیام عاشورا گفت: این دعا و آن واقعه همچون دو روی یک سکه‌اند. امام حسین (ع) در بیابان کربلا یا به نقلی در صحرای منا، حدود بیست روز پیش از عاشورا، چنان از مرگ با عزت و بیزاری از زندگی ذلت‌بار سخن می‌گوید که گویا در حال خودسازی و آماده‌سازی یاران برای رویارویی با طوفان کربلاست.

انتهای پیام/