سالها پیش، وقتی از کودکی هفتساله میپرسیدند: «دوست داری وقتی بزرگ شدی چهکاره شوی؟»، پاسخها معمولاً میان پزشک، پلیس، خلبان یا فضانورد تقسیم میشد. اما امروز، در کلاسهای درس از نروژ تا ایالت ویسکانسین آمریکا، بسیاری از کودکان به جای کشیدن تصویر یک پزشک یا مهندس، لوگوی یوتیوب را روی کاغذ نقاشی میکنند.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران، این نتیجه پژوهشی جدید است که «متیو سیمونو»، استاد آموزشهای فنی و حرفهای دانشگاه ویسکانسین استاوت، به همراه تیم تحقیقاتی خود انجام داده است. این پژوهش با مقایسه میدانی میان دو کشور با فرهنگ و نظام آموزشی متفاوت، نشان میدهد که شبکههای اجتماعی به یکی از مهمترین عوامل شکلدهنده رؤیاهای شغلی کودکان نسل جدید تبدیل شدهاند.
به گزارش شبکه خبری الجزیره، بیش از ۶۰ درصد نوجوانان رؤیای اینفلوئنسر شدن دارند؛پژوهشگران از کودکان یک سؤال ساده پرسیدند: «وقتی بزرگ شوم، میخواهم…» و سپس سؤال مهمتری مطرح کردند: «این شغل را از کجا شناختی؟»
این تحقیق روی بیش از ۸۰ کودک ۷ تا ۱۱ ساله در ایالت ویسکانسین، بیش از ۱۴۰ دانشآموز دوره متوسطه و دبیرستان و همچنین بیش از ۶۰ کودک همسن در نروژ انجام شد.
نتایج نشان داد که بیش از ۶۰ درصد دانشآموزان دوره متوسطه و دبیرستان که بین سالهای ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفتند، اعلام کردهاند که دوست دارند در آینده اینفلوئنسر یا تولیدکننده محتوا در شبکههای اجتماعی شوند یا اینکه انتخاب شغل آیندهشان مستقیماً تحت تأثیر محتوای اینترنت قرار گرفته است. پس از این شغل، حرفههایی مانند فوتبالیست حرفهای، بازیگر و خواننده در میان محبوبترین انتخابها قرار داشتند.
در میان کودکان کمسنتر نیز برخی تنها لوگوی تیکتاک را نقاشی کرده یا کلمه «اینفلوئنسر» را نوشته بودند، بدون آنکه تصور روشنی از ماهیت این شغل داشته باشند.
همچنین در نظرسنجی دیگری که شرکت «ویکفیلد ریسرچ» با همکاری مؤسسه «جونیور اچیومنت» و گروه مالی «سیتیزنز» روی هزار نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله انجام داد، ۴۰ درصد نوجوانان اعلام کردند به طور جدی به فعالیت به عنوان تولیدکننده محتوا فکر میکنند.
فاصله زیاد میان رؤیای شهرت و واقعیت درآمد
به گفته پژوهشگران، بسیاری از کودکان تصور میکنند شهرت در فضای مجازی مساوی با ثروت است؛ در حالی که واقعیت چیز دیگری است.
بر اساس گزارش سال ۲۰۲۴ پلتفرم «کاجابی»، ۹۶ درصد تولیدکنندگان محتوا در جهان کمتر از ۱۰۰ هزار دلار در سال درآمد دارند و تنها ۴ درصد درآمدی بالاتر از این رقم کسب میکنند.
از سوی دیگر، بخش بزرگی از تولیدکنندگان محتوا حتی سالانه کمتر از ۱۵ هزار دلار درآمد دارند و آمارها نشان میدهد حدود ۹۰ درصد ویدئوهای منتشرشده در یوتیوب حتی به هزار بازدید هم نمیرسند.
در واقع، برخلاف تصور بسیاری از کودکان، موفقیت در فضای مجازی تنها با داشتن یک گوشی و انتشار یک ویدئو به دست نمیآید. میلیونها نفر در این عرصه رقابت میکنند و تنها تعداد محدودی موفق میشوند درآمد قابل توجهی کسب کنند؛ آن هم از طریق منابع متنوعی مانند تبلیغات، همکاری با برندها، فروش محصولات و اشتراکهای پولی، نه صرفاً درآمد حاصل از بازدید ویدئوها.
چرا کودکان شهرت و پول را مهمتر از خلاقیت میدانند؟
پژوهش نشان میدهد تقریباً هیچیک از کودکان، انگیزه خود را خلاقیت یا علاقه به تولید محتوا عنوان نکردهاند. پاسخهای آنان بیشتر حول دو محور بود: چون پول زیادی به دست میآورند و مشهور هستند. حتی کودکانی که شغلهایی مانند فوتبالیست، بازیگر یا خواننده را انتخاب کرده بودند نیز دلیل اصلی انتخاب خود را شهرت و ثروت اعلام کردند.
به اعتقاد پژوهشگران، دلیل این مسئله آن است که کودکان تنها نتیجه نهایی را میبینند؛ خودروهای لوکس، سفرهای متعدد، هدایای تبلیغاتی و میلیونها دنبالکننده، اما سالها تلاش، شکست، تمرین، تدوین، فیلمبرداری و رقابت شدید پشت این موفقیتها را مشاهده نمیکنند.
نقش الگوریتمها در ساختن رؤیای شهرت
این پژوهش تأکید میکند که الگوریتمهای شبکههایی مانند یوتیوب و تیکتاک نقش مهمی در شکلگیری این نگرش دارند. این الگوریتمها با تحلیل هر کلیک، مدت زمان تماشا و علایق کاربران، مدام ویدئوهای مشابهی درباره موفقیت، شهرت و ثروت پیشنهاد میکنند. در نتیجه، کودکان در چرخهای از محتوای مشابه قرار میگیرند که تصویر موفقیت را بسیار سریع، آسان و جذاب نشان میدهد، در حالی که سختیها و مسیر طولانی رسیدن به آن کمتر دیده میشود.
والدین چگونه با رؤیای «یوتیوبر شدن» برخورد کنند؟
پژوهشگران معتقدند نباید این رؤیا را مسخره یا سرکوب کرد. آنها به نمونه دانشآموزی اشاره میکنند که با دیدن ویدئوهای اینترنتی، علاقهمند شدند تا زیستشناس دریایی شود؛ رشتهای که پیش از آن حتی با آن آشنا نبود. به همین دلیل، اینترنت میتواند فرصتهای شغلی جدیدی را نیز به کودکان معرفی کند، اما به شرط آنکه همراه با آموزش و شناخت درست باشد.
پژوهشگران توصیه میکنند والدین و معلمان به کودکان نشان دهند که پشت موفقیت تولیدکنندگان محتوا، مهارتهایی مانند نویسندگی، فیلمبرداری، تدوین، بازاریابی، مدیریت زمان و پشتکار قرار دارد و موفقیت تنها به تعداد دنبالکنندگان خلاصه نمیشود.
این تحقیق همچنین نشان میدهد کودکان و نوجوانان بیش از برنامههای سنتی هدایت شغلی مدارس، از گفتوگوهای مستقیم با والدین، معلمان و افراد متخصص درباره آینده شغلی خود یاد میگیرند.
حمایت قانونی از کودکان اینفلوئنسر
نگرانیها تنها به تأثیر شبکههای اجتماعی بر رؤیاهای کودکان محدود نمیشود، بلکه کودکانی که خود به تولیدکننده محتوا تبدیل شدهاند نیز مورد توجه قانونگذاران قرار گرفتهاند.
فرانسه در سال ۲۰۲۰ قانونی تصویب کرد که از کودکان فعال در فضای مجازی همانند بازیگران و مدلهای کودک حمایت میکند. این قانون ساعات کاری آنان را محدود کرده، بخشی از درآمدشان را تا زمان رسیدن به سن قانونی حفظ میکند و به آنها اجازه میدهد در آینده درخواست حذف محتوایی را که در آن حضور داشتهاند، ارائه دهند.
آینده شغلی کودکان در عصر دیجیتال
این پژوهش تأکید میکند که نسل امروز لزوماً سطحینگر یا صرفاً علاقهمند به شهرت و ثروت نیست؛ بلکه در محیطی رشد کرده که شبکههای اجتماعی و الگوریتمها بیش از هر زمان دیگری در شکل دادن به تصور آنان از موفقیت نقش دارند. به همین دلیل، وظیفه والدین و مربیان این نیست که کودکان را از رؤیای تولیدکننده محتوا شدن منصرف کنند، بلکه باید به آنها کمک کنند تصویر کامل موفقیت را ببینند؛ اینکه پشت هر موفقیتی که در یک ویدئوی یک دقیقهای دیده میشود، سالها آموزش، تلاش، شکست، تجربه و پشتکار نهفته است.
انتهای پیام/
نظر شما