به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، آنیا سال‌ها در یکی از آپارتمان‌های خیابان ۶۶ شرقی منهتن زندگی می‌کرد؛ همان محلی که اپستین از آن به عنوان پناهگاه و زندانی برای زنانی استفاده می‌کرد که مورد آزار و تعرض او قرار می‌گرفتند. در یک چشم‌به‌هم زدن، آنیا خانه‌اش را از دست داد، اما با تکذیب مارک اپستین از هرگونه آگاهی از جنایت‌های برادرش، خودش را از کابوسی فراتر از تصور نجات داده بود.

بنا بر گزارش بی‌بی‌سی، آنیا با صدایی لرزان اما مصمم به او می‌گوید :«هنوز هم برایم باورنکردنی است که سال‌ها مورد تعرض قرار گرفتم. نه، من را با زنجیر به در و دیوار نبسته بودند و در زیرزمین حبس نکرده بودند؛ زنجیرها نامرئی بودند، اما وجود داشتند… و همه‌چیز را در زندگیم قفل کرده بودند.»

به گفته آنیا، اپستین که در سال ۲۰۱۹ در انتظار محاکمه برای اتهامات قاچاق جنسی کودکان مرد، شبکه گسترده و اعمال وحشیانه‌اش را دقیقاً مثل یک فرقه اداره می‌کرد و خودش را رهبر مسلط آن می‌دانست. او زنان را با وعده‌های دروغین شغلی فریب می‌داد و سپس، به آرامی اما خشن، کنترل کامل زندگی‌شان را به دست می‌گرفت.

آنیا که یکی از همان «دستیاران» اپستین بود، ناگفته‌های تلخ این زندگی را فاش می‌کند. او تخمین می‌زند که حدود ۱۲زن در هر زمان، در خانه‌های اپستین اسکان داده می‌شدند و مجبور بودند شب‌روز در خدمت او باشند و به طور مرتب مورد آزار جنسی قرار گیرند.

اما شکنجه فقط جسمی نبود؛ اپستین هر نقطه ضعفی را در وجود این زنان شناسایی و از آن به عنوان اهرمی برای سلطه کامل استفاده می‌کرد، او پول‌هایشان را در اختیار داشت، به آنها دیکته می‌کرد با چه کسانی رفت‌وآمد کنند، و از نظر روانی تحقیرشان می‌کرد. علاوه بر این، او به طور وسواس‌گون بر بدن‌هایشان نظارت داشت و آنها را مجبور به انجام جراحی‌های غیرضروری و تغییرشکل‌دهنده می‌کرد تا کاملاً در اختیار خودش باشند.

روایت آنیا، پرده از یک سیستم منظم برده‌داری مدرن برمی‌دارد؛ سیستمی که در دل ثروتمندترین محله نیویورک و با حمایت یک شبکه پیچیده از سکوت، سال‌ها به کار خود ادامه داد.

انتهای پیام/