به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، شناخت واکنش‌های روانی کودکان در مواجهه با سوگ می‌تواند به اطرافیان در جهت همراهی آنها برای گذر از این دوران دشوار کمک کننده که به برخی از آنها اشاره می‌شود:

کودکان زیر ۳ سال با وابستگی بیشتر به والدین، تغییر در خواب و تغذیه و بازگشت به برخی رفتارهای نوزادی، سوگ را ابراز می‌کنند.

در سنین ۴ تا ۶ سال، کودکان سوالات تکراری درباره فرد از دست‌رفته می‌پرسند، حادثه را در بازی بازآفرینی می‌کنند و دچار ترس یا کابوس می‌شوند.

در بازه سنی ۷ تا ۱۰ سال، کودکان با افت تمرکز، دل‌درد یا سردرد بدون علت پزشکی و نگرانی بیش از حد درباره خانواده مواجه می‌شوند.

نوجوانان ۱۱ تا ۱۴ ساله نیز احساسات خود را پنهان می‌کنند، دچار پرخاشگری یا تحریک‌پذیری می‌شوند و با افت انگیزه و نگرانی از آینده دست و پنجه نرم می‌کنند.

در این میان چند زنگ خطر وجود دارد که والدین با مشاهده آنها لازم است کودک را نزد متخصص و روانشناس ببرند:

ـ تداوم علائم برای چند ماه

ـ اختلال در خواب درس یا روابط

ـ اضطراب یا کابوس‌های مکرر

ـ صحبت از مرگ یا آسیب به خود

ـ بی‌حسی عاطفی و ناتوانی در ابراز احساسات، از جمله این موارد هستند.

والدین برای کمک به کودک خود می‌توانند با او به شکلی صادقانه و متناسب با سنش صحبت کنند. همچنین گوش دادن به احساسات کودک بدون قضاوت کردن، حفظ روال منظم زندگی مانند خواب، غذا و بازی، و محدود کردن مواجهه کودک با اخبار و تصاویر ناراحت‌کننده از اقداماتی است که والدین می‌توانند انجام دهند.

انتهای پیام/