به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، یک بعدازظهر آرام است که ناگهان بر سر یک اسباب‌بازی، کنترل تلویزیون یا حتی یک تکه کاغذ بی‌ارزش، جنگ جهانی سوم در اتاق بچه‌ها راه می‌افتد. شما می‌مانید و خستگی و سردردی که تازه دارد خودش را نشان می‌دهد. اولین غریزه مادری این است که برویم وسط دعوا، مقصر را پیدا کنیم، حق را به حق‌دار بدهیم و غائله را ختم کنیم تا خانه‌ دوباره آرام شود. اما دست نگه دارید! روان‌شناسی تربیتی می‌گوید شاید بهترین کار در آن لحظه، هیچ‌کاری نکردن باشد.اما چطور در دعوای بچه‌ها مداخله کنیم که هم مهارت حل مسئله را یاد بگیرند و هم روان خودمان فرسوده نشود؟

روی نیمکت تماشاچی‌ها بنشینید

بچه‌ها برای یادگیری مهارت مذاکره و حل تعارض، دقیقاً به همین اصطکاک‌ها نیاز دارند. تا زمانی که خط قرمزها رد نشده یعنی کار به کتک‌کاری، آسیب فیزیکی یا توهین‌های کلامی شدید نرسیده، فقط یک تماشاچی خنثی باشید. دندان روی جگر بگذارید و اجازه دهید خودشان راهی برای توافق پیدا کنند.

دنبال قاتل بروسلی نگردید!

جمله سمی «کی اول شروع کرد؟» را برای همیشه از دایره لغاتتان حذف کنید. در دعوای خواهر و برادرها هیچ‌کس کاملاً بی‌گناه نیست. وقتی شما نقش قاضی را بر عهده می‌گیرید، آن‌ها به جای حل مشکل، یاد می‌گیرند چطور بهتر نقش قربانی را بازی کنند تا شما را به نفع خودشان مصادره کنند.

آینه احساساتشان باشید

اگر دعوا خیلی بالا گرفت و مجبور شدید مداخله کنید، فقط نقش یک میانجی را بازی کنید. بینشان قرار بگیرید و احساساتشان را تایید کنید یعنی همان معجزه هم‌تنظیمی که پیش‌تر در صفحه زندگی در رابطه با آن با کارشناسان کودک صحبت کردیم. مثلاً با لحنی آرام بگویید: «می‌بینم که هر دوتاتون خیلی عصبانی هستید، چون هر دو الان همین ماشین رو می‌خواید.» همین که احساس کنند شما خشمشان را دیده‌اید و درک کرده‌اید، نصف آتش دعوا می‌خوابد.

توپ را بیندازید در زمین خودشان

به جای اینکه سریع راه‌حل بدهید و بگویید «پنج دقیقه تو بازی کن، پنج دقیقه تو»، از خودشان بپرسید: «خب، الان چه راه‌حلی دارید که هر دو نفرتون راضی بشید؟» از پیشنهادهای گاهی عجیب‌وغریب اما کار راه‌اندازشان تعجب خواهید کرد. بچه‌ها گاهی خیلی بهتر از ما بلدند صلح کنند!درنهایت باید بدانید دعوای بچه‌ها اقتضای سن و بخش طبیعی رشد آن‌هاست، نه نشانه بی‌کفایتی شما در تربیت. قرار نیست همیشه ناجی باشید. پس در دعواهای بی‌خطر، به جای فرسوده کردن روانتان اجازه دهید بچه‌ها خودشان الفبای زندگی مسالمت‌آمیز را تمرین کنند.

انتهای پیام/