در سیره نبوی، اشتباه پایان راه نیست، بلکه مهارنکردن و بیتفاوتی نسبت به آن است که به دیگران آسیب میرساند. هنگامی که در برابر چشمان فرزندان اختلافی رخ میدهد، یک جبران صادقانه و صمیمانه، بزرگترین درس اخلاق عملی در فضای خانه به شمار میرود.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران، در تعاملات زناشویی، گاه انسان مغلوب خشم شده و به بدرفتاریهای کلامی، تندخویی یا قضاوتهای ناروا دست میزند. بیتردید این رفتارها حتی در خلوت نیز ناپسند و آسیبزنندهاند و به روح رابطه و وجدان فرد لطمه وارد میکنند؛ با این تفاوت که تا وقتی در حریم بسته میان دو نفر رخ دهد، گستره تخریب آن به همان دو کنشگر شاید محدود شود و ساحت تربیتی فرزندان را آلوده نکند.
در چنین وضعیتی، فرصت جبران، بازگشت و اصلاح درونی بسیار دسترسپذیرتر است، پیش از آنکه شعلههای این خطا بنیان فکری و رفتاری سایر اعضای خانه را در بر بگیرد.
در این گزارش، پای صحبتهای طاهر قلیزاده، کارشناس مباحث خانواده و جامعه نشستهایم تا فرایند جبران را در سیره نبوی را بشناسیم.
قبح شکنی در فضای خانه ممنوع!
این کارشناس خانواده در ادامه با اشاره به لحظه بحرانی در روابط خانوادگی بیان داشت: «گره اصلی از جایی آغاز میشود که دیوارهای حریم خصوصی شکسته شده و پرخاشگری، تحقیر و رفتارهای نادرست در برابر چشمان فرزندان صورت بگیرد. کودکان و نوجوانان صرفاً ناظر این صحنهها نیستند، بلکه آنها رفتارهای پدر و مادر را به مثابه الگوی درست زندگی درونی میکنند. اگر پس از وقوع یک خطای آشکار، تلاشی برای عذرخواهی، جبران و ترمیم فضای روانی خانه صورت نگیرد، قبح آن رفتار در ذهن فرزندان میشکند و این تصور نادرست شکل میگیرد که چنین برخوردهایی طبیعی و مجاز است.»
رسول خدا از ضرر گناه بیم میدهند!
این استاد دانشگاه برای روشنتر شدن این مبنای تربیتی، به کلامی ارزشمند از پیامبر گرامی اسلام استناد کرد و افزود: «این نگرش دقیقاً منطبق بر همان رهنمود عمیق نبوی است که فرمودند: «وقتی گناهی مخفی بماند، بجز گنهکار کسی را ضرر نمیرساند و اگر آشکار شود و از آن جلوگیری نکنند، برای همه مردم زیان دارد». این سخن شریف نشان میدهد که گناه، در پنهان خود فرد را آزار خواهد داد، اما وقتی علنی شود و تلاشی برای تغییر و جبران آن شکل نگیرد، دامنهای فراگیر مییابد. در محیط خانه، «عامّه» همان فرزندان و روان پاک خانواده هستند که با مشاهده خطای درماننشده، دچار آسیب میشوند.»
زنجیره معیوب ادامه دار است...
قلیزاده ادامه داد که پیامد این غفلت و بیتفاوتی هرگز در چارچوب خانه متوقف نمیماند؛ فرزندی که در محیط خانه، نظارهگر خشونت کلامی و نادیدهگرفتن احترام بوده و هیچگاه ندیده است که خطاکار در پی عذرخواهی و اصلاح برآید، همین شیوه معیوب را با خود به مدرسه، دانشگاه و جامعه میبرد. به این ترتیب، خطایی که در ابتدا تنها لغزش یک فرد بود، به واسطه علنیشدن و اصلاحنشدن، در قامت نسلی کمتحمل و ناآشنا با اصول گفتگوی محترمانه به متن جامعه تزریق میشود.
عالیترین کلاس اخلاق اینجاست...!
این پژوهشگر حوزه جامعه و خانواده در پایان تأکید کرد: «اخلاق و تعهد دینی و انسانی ایجاب میکند که فرد نه تنها در خلوت مراقب لغزشهای خویش باشد، بلکه اگر خطایی در برابر دیگران رخ داد، در اسرع وقت درصدد مهار و تصحیح آن برآید. اذعان به اشتباه، تغییر رویه و جبران صمیمانه در حضور فرزندان، نه نشانه ضعف، بلکه عالیترین کلاس درس اخلاق است. با این شیوه میتوان خطای علنی را در همان نقطه مهار کرد و اجازه نداد زشتی یک لغزش فردی، سلامت اخلاقی خانواده و جامعه را به مخاطره بیندازد.»
انتهای پیام/
نظر شما