به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/لرستان، حجت‌الاسلام والمسلمین جناب آقای حاجیوند، امام جمعه شهرستان پلدختر با تبیین آیه شریفه «لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» به موضوع الگوپذیری انسان‌ها پرداخت و بیان کرد: در ناخودآگاه هر انسانی، تمایل به داشتن الگو و اسوه وجود دارد تا رفتارهای او را مبنای عمل خود قرار دهد. برای بهره‌گیری واقعی از یک الگو، شناخت دقیق و جزئی سیره رفتاری او ضروری است و پیامبر اسلام کامل‌ترین اسوه در تمامی ابعاد زندگی فردی، اجتماعی و سیاسی هستند.

وی با اشاره به ابعاد شخصیتی پیامبر اکرم افزود: پیامبر گرامی اسلام یک سیاستمدار برجسته و بی‌نظیر بودند و فعالان سیاسی باید رفتارهای سیاسی ایشان را به‌خوبی بشناسند. در روایات شیعه، رفتارهای بسیار ریز و روزمره پیامبر حتی نوع تعامل ایشان با غذاها نقل شده است تا همگان بتوانند از این جزئیات الگوبرداری کنند. برای نمونه، پیامبر اکرم همواره نگاه خود را به عدالت بین اصحابش تقسیم می‌کردند؛ به‌گونه‌ای که به همه افراد به صورت مساوی نگاه می‌نمودند تا هیچ‌گونه احساس تبعیضی شکل نگیرد.

امام جمعه شهرستان پلدختر با استناد به بیانات علامه مجلسی در خصوص تواضع نبی مکرم اسلام تصریح کرد: در روایات آمده است که پیامبر مانند بردگان غذا می‌خورد و می‌نشست. منظور از این تعبیر، تواضع فوق‌العاده و دوری کامل ایشان از کبر و غرور بود؛ چراکه آن حضرت همواره دو زانو می‌نشستند و خود را عبد الهی می‌دانستند. ایشان در زهد و ساده‌زیستی به مرتبه‌ای بودند که هیچ‌گاه نان گندم تناول نکردند و از نان جو نیز هیچ‌گاه سیر نخوردند.

وی در تشریح روابط عاطفی و اجتماعی پیامبر با مردم گفت: نبی مکرم اسلام همواره با اصحاب مواجهه‌ای عاطفی داشتند، آنان را در آغوش می‌کشیدند و می‌بوسیدند. ایشان کراهت خود را از امور ناپسند با زبان ابراز نمی‌کردند، بلکه از چهره‌شان فهمیده می‌شد. همچنین در امور جامعه با اصحاب خود مشورت می‌کردند؛ اما پس از اتخاذ تصمیم نهایی، با قاطعیت بر تصمیم خویش ایستادگی می‌کردند.

سخنران مراسم با تأکید بر خدامحوری در رفتارهای پیامبر یادآوری کرد: پیامبر اکرم هیچ‌گاه برای مسائل شخصی خود عصبانی نمی‌شدند و انتقام نمی‌گرفتند؛ اما هرگاه حدود الهی هتک می‌شد، خشمگین می‌شدند و در دفاع از حق و اجرای حدود الهی، هیچ چیز مانع ایشان نمی‌شد تا آن را جبران کنند. ایشان همچنین سکوت‌های طولانی داشتند و تا نیازی احساس نمی‌شد، سخن نمی‌گفتند و هرگاه کسی با ایشان هم‌کلام می‌شد، با تمام توجه به سخنان او گوش فرا می‌دادند و هرگز سخن مخاطب را قطع نمی‌کردند.

انتهای پیام/