به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/ کردستان، زنان و بانوان روانسر در بیست و سومین پیش نشست همایش ملی بانوی کرد با محوریت استان‌های کردنشین در پیش نشستی با موضوع بانوی کُرد و گفتمان امید با سخنرانی خانم ژاله حیدری مقدم و خانم صیدی به بحث هویتی زنان کرد پرداختند.

خانم حیدری‌مقدم با بیان اینکه بحث درباره «زن کرد» صرفاً روایت یک هویت نیست؛ گفت: زن کُرد روایت ایده ای است که امید را نه یک احساس منفعل، بلکه یک انتخاب اخلاقی، یک کنش اجتماعی و یک مسئولیت تاریخی میداند. پرسش محوری این است که اگر امید مسئولیت باشد، زنان کرد چه مسئولیتی در برابر خانواده، جامعه و آینده دارند؟ پاسخ را باید هم در تاریخ، هم در میراث اسلامی و هم در آیندهای که هنوز ساخته نشده جست وجو کرد.

وی افزود: امید به معنای خوشبینی ساده نیست؛ امید یعنی باور به امکان تغییر در دل دشواریها و برداشتن قدم برای آن. امید یعنی این باور که شاید نتوان همه جهان را تغییر داد، اما میتوان یک دانش را به نسل بعد منتقل کرد و گامی برای بهتر شدن جامعه برداشت. امید وقتی به عمل تبدیل شود، به مسئولیت بدل میشود.

استاد دانشگاه و از اعضای دبیرخانه همایش ملی بانوی کرد عنوان کرد: اسلام پیش از آنکه جامعه از زن انتظار داشته باشد، از او دانایی طلب کرده است. در تاریخ اسلام، زن تنها در نقش همسر و مادر تعریف نشده؛ حضرت خدیجه(رض) نه فقط همسر پیامبر، بلکه زنی صاحب شخصیت، استقلال اقتصادی و قدرت تصمیمگیری بود که در حساسترین دوره آغاز دعوت اسلامی، پشتیبان پیامبر بود.

وی افزود: پژوهش‌های دانشگاهی نشان می‌دهد زنان در دوره‌های مختلف تاریخ اسلام در انتقال حدیث و تولید دانش دینی نقش داشته‌اند و پیام این میراث روشن است، دانایی برای زن مسلمان تجمل نیست، بخشی از مسئولیت اوست. زنی که می‌آموزد، تنها خودش را نجات نمی‌دهد؛ دانش او وارد خانواده، از خانواده وارد جامعه و از جامعه وارد تاریخ م‌یشود.

وی گفت: بخش بزرگی از فرهنگ کردی نیز از طریق زنان منتقل شده است. مستوره اردلان، یا ماه شرف خانم کردستانی، زنی از قرن نوزدهم بود که در سنندج پرورش یافت و به تاریخ، ادبیات و فرهنگ پرداخت. پژوهش‌های دانشگاهی او را مورخ و نویسنده برجسته کرد معرفی می‌کنند و نشان می‌دهند که محیط فرهنگی و آموزشی سنندج در شکلگیری اندیشه او نقش مهمی داشته است. اهمیت مستوره در این نیست که «یک زن نویسنده» بود، بلکه در این است که در دورهای که فرصت‌های آموزشی برای زنان بسیار محدود بود، زن بودن را بهانه ای برای کنار کشیدن از اندیشیدن نکرد. او نوشت؛ و آنچه انسان می‌نویسد، ممکن است از عمر خودش بسیار طولانی‌تر شود. این همان نقطه ای است که زن از زندگی شخصی وارد تاریخ می‌شود.

نقش زن در تربیت فرزند نیز کار کوچک و خصوصی نیست؛ یک پروژه اجتماعی است. مسئولیت یعنی برای بهتر شدن فردا، امروز کاری انجام دهیم. زن کرد، با ایمان، دانش، اخلاق و مسئولیت پذیری، می‌تواند یکی از مهمترین سازندگان فردا باشد.

انتهای پیام/