به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، شاید برای شما هم پیش آمده باشد که پس از یک مشاجره‌ی تلخ و فرساینده، در خلوت خود به مرور اتفاقات بنشینید و از شدت پوچ بودن جرقه‌ی آغازین تعجب کنید؛ اختلافی که بر سر موضوعی کاملاً پیش‌پاافتاده و بی‌ارزش شکل گرفت، اما دامنه آن چنان گسترده شد که احترام، صمیمیت و مرزهای حریم امن رابطه را در چند دقیقه به خاکستر تبدیل کرد. واقعیت این است که در میدان اختلافات زناشویی، اصل ماجرا معمولاً آن چیزی نیست که بر زبان می‌آید؛ بلکه نحوه تاخت‌وتاز کلمات است که زخم‌های عمیق بر جا می‌گذارد.

دکتر سعیده کبیری، روان‌شناس و مشاور خانواده، با تبیین این پدیده و تأثیر مهلک لحن و واژگان بر روان همسران، می‌گوید:«گاهی موضوع دعوا آن‌قدر به رابطه آسیب نمی‌زند که شیوه‌ی دعوا کردن آسیب می‌زند. بسیاری از اختلاف‌ها قابل حل هستند؛ اما بعضی کلمات زخمی عمیق ایجاد می‌کنند که تا مدت‌ها در جان رابطه باقی خواهد ماند. عباراتی نظیر تو همیشه...، تو هیچ‌وقت...و تقصیر تو است...، نه‌تنها راهی برای حل مسئله پیش پای زوجین نمی‌گذارند، بلکه فاصله‌ها را بیشتر می‌کنند و مسیر ادامه گفتگو را به بن‌بست می‌کشانند؛ در حالی که گاهی تنها با تغییر چند کلمه، می‌توان سرنوشت یک گفت‌وگو را دگرگون کرد.»

این روان‌شناس و مشاور خانواده، درباره الگوهای مخرب کلامی و شیوه واکنش مغز در این مشاجرات می‌گوید:

«سه عبارت وجود دارد که حکم بنزین روی آتش هر اختلافی را دارد: تو همیشه، تو هیچ‌وقت و تو مقصری. زمانی که همسران این جملات مطلق را علیه یکدیگر به کار می‌برند، ناخودآگاه سامانه‌ی روانی فرد وارد سبک‌های دفاعی زیستی می‌شود؛ یعنی حمله، فرار یا انجماد (فریز). در چنین وضعیتی، یا قهر پیش می‌آید، درِ اتاق را می‌بندند و فضا را ترک می‌کنند که همان سازوکار فرار است؛ یا اینکه دست به حمله می‌زنند، مقابله‌به‌مثل را آغاز می‌کنند و عیناً همین کلمات را به طرف مقابل بازمی‌گردانند. ریشه‌ی این واکنش‌های تند آن است که فرد احساس می‌کند تمامی تلاش‌ها و توانمندی‌های او در طول زندگی مشترک به طور کامل نادیده گرفته شده است. باید بدانیم که تمام این رفتارها ریشه در الگوهای خطاهای شناختی دارد که نتیجه‌اش قضاوت‌های ناعادلانه و بی‌انصافانه است.»

انتهای پیام/