به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، بعضی بچه‌ها بدقلق نیستند، فقط زبان تربیتشان با بقیه فرق دارد.

«مریم پرویزی»، روان‌شناس از چگونگی تعامل و ارتباط با کودکان سخت می‌گوید.

کودکان سخت؛ از سرشت تا رفتار

کودکان دشوار یا سخت، کودکانی هستند که بر اساس خلق‌وخو یا سرشت خود و تغییراتی که در فرایندهای فیزیولوژیک آنان رخ می‌دهد، فرایندهای حیاتی و فیزیولوژیکشان به‌سختی سازگار می‌شود. مقصود، همان خواب، خوراک، حرکت و مواردی ازاین‌قبیل است.

به بیان ساده‌تر، کودکان سخت بسیار بدقلق هستند و در مقایسه با سایر کودکان، آستانه تحمل پایین‌تری دارند و از طریق بهانه‌جویی، جیغ‌وداد، گریه و پافشاری برای رسیدن به خواسته، در پی جلب‌توجه والدین هستند.

نشانه‌های کودکان سخت

خواب کودکان سخت بسیار دیر تنظیم می‌شود. برای نمونه، در بسیاری از کودکان عادی می‌توان شیر شبانه را خیلی زود قطع کرد، اما در این کودکان چنین چیزی ممکن نیست؛ شب‌ها به‌سختی از خواب بیدار می‌شوند و اذیت می‌کنند.

حتی در دوران بارداری نیز گاهی این حالت اتفاق می‌افتد.

البته لزوماً هر کودکی که این‌طور باشد سخت نیست و نباید به هر کودکی برچسب کودک سخت زد، چرا که ممکن است مشکل جسمی داشته باشد و برخی متخصصان اطفال قادر به تشخیص آن نباشند و بگویند این کودک، کودک سختی است.

اما این کودکان نشانه‌های رفتاری و روانی خاصی دارند؛ برای مثال بسیار بی‌قرارند و ساعت‌های بی‌قراری‌شان زیاد است، بسیار دیر آرام می‌شوند، بسیار زیاد گریه می‌کنند، گریه‌هایشان بسیار ممتد و شدید و به‌اصطلاح با جیغ بنفش همراه است، بسیار بد می‌خوابند، ساعت‌های خوابشان کوتاه است و ساعت‌های بدقلقانه‌ای دارند، بسیار بهانه می‌گیرند، بد شیر می‌خورند و به‌طورکلی در همه چیز (خواب‌وخوراک و...) بی‌نظم هستند، بسیار وابسته می‌شوند، با بغل هر کسی به‌راحتی آرام نمی‌شوند، در دوران بارداری نیز بسیار تحرک دارند، زیاد لگد می‌زنند و حال جسمی مادر نیز در دوران بارداری مناسب نیست. البته نه اینکه هر مادری که حالش خوب نباشد، کودکش سخت باشد؛ اما کودکان سخت عموماً این حالت‌ها را دارند. علت آن نیز بیشتر وراثت و ژنتیک و حال و روحیه مادر در دوران بارداری است.

با این بچه ها چه باید کرد؟

همواره بر این باوریم که تربیت باید متناسب با خلق‌وخوی کودک باشد. این به چه معناست؟

_ شناخت و قلق‌گیری

مادر باید هوشیار و هوشمند باشد و باتوجه‌به شناختی که از کودک خود دارد، بکوشد فضای خانه را منطبق بر او سازد. برای مثال بداند کودکش از چه خوراکی‌هایی بیشتر خوشش می‌آید و از چه خوراکی‌هایی خوشش نمی‌آید، چگونه بغل‌کردن او راحت‌تر است و چگونه اذیت می‌شود، چه‌کارهایی باعث ناراحتی او و چه‌کارهایی باعث خوشحالی او می‌شود.

در بسیاری از مواقع، والدین باید رفتار کودک را بسیار دقیق و ریزبینانه مشاهده کنند و قلق او را به دست آورند.

_ صبوری و ثبات

از سوی دیگر، والد باید بسیار صبور و باثبات باشد. ثبات هم در رفتار و هم در مراقبان؛ یعنی چنین نباشد که یک روز حالش خوب باشد و حسابی با کودک بازی کند و با او مهربان باشد و روز دیگر حال‌وحوصله کودک را نداشته باشد و حتی گاهی او را کتک بزند. همچنین چنین نباشد که یک روز کودک پیش خاله باشد، روز دیگر پیش مادربزرگ و روزی دیگر خانه فرد دیگری؛ و مراقبان کودک مدام تغییر نکنند.

_فضای آرام خانه

همچنین جوّ خانه باید آرام باشد و والد در دسترس و پاسخگو.

_ دلبستگی ایمن

در مورد برخورد با کودکان سخت از اهمیت بالایی برخوردار است و یعنی والد باید سه ویژگی اصلی را داشته باشد:

· باثبات بودن

· دردسترس‌بودن

· ایمن بودن (محل امنی برای کودک بودن)

_ هماهنگی والدین و پرهیز از تنبیه

والدین باید با یکدیگر هماهنگ باشند، کودک را نوازش کنند، در آغوش بگیرند و او را کتک نزنند، تحقیر نکنند و بر سرش داد نزنند.

_کج‌دارومریز

در کنار تمام این موارد، مهم‌ترین نکته این است که والدین باید حساسیت‌های کودک را بشناسند و به‌اصطلاح قلق او را دریابند و سپس مطابق با آن رفتار کنند؛ به‌عبارت‌دیگر، با این کودکان باید کج‌دارومریز رفتار کرد.

انتهای پیام/