به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کوثر در تهران، متن مقاله مشترک خانم خدیجه حامدی معاون پژوهش مؤسسه آموزش عالی حوزوی حضرت عبدالعظیم(علیه السلام) و آقای دکتر مهدی میری پژوهشگر پسادکتری دانشگاه علوم اسلامی رضوی به شرح زیر است:

پیام راهبردی رهبر معظم انقلاب اسلامی خطاب به نخبگان و مدال‌آوران علمی و ورزشی «۴ آبان ۱۴۰۵» متضمن یک نظریه بنیادین در باب فلسفه قدرت، جامعه‌شناسی تحول تاریخی و مکانیسم بقای تمدنی در عصرگذار است. این منظومه فکری، مفهوم «ایران قوی» را از سطح ادبیات انگیزشی مرسوم یا خوانش‌های تک‌ساحتیِ قدرت سخت، فراتر نشانده و آن را در قالب یک سازه پیچیده تمدنی بازتعریف می‌کند که ستون فقرات و پیوندگاه حیاتی آن «اقتدار علمی و فناوری» است. از منظر حکمت سیاسی اسلام و دیدگاه حکیمانه معظم‌له، بازآرایی نوین صحنه بین‌الملل و شالوده‌ریزی «نظم جدید جهانی»، عرصه‌ای برای توزیع رانت‌های سیاسی یا ژئوپلیتیک سنتی نیست، بلکه یک پیکار هژمونیک تمام‌عیار در ساحت تسخیر خطوط مقدم دانش بنیادین و فناوری‌های نوظهور است.

رهبری با گره زدن این اقتدار به کنشگری پیش‌برنده نخبگان با تعبیر دقیق «مرزشکنی و راه‌حل‌گشایی»، در واقع نظریه عاملیت نخبگانی را در تراز دفاع پیش‌دستانه تمدنی صورت‌بندی می‌کنند؛ امری که نه تنها بازدارندگی قطعی پدید می‌آورد، بلکه جایگاه ژئواکونومیک و ژئوپلیتیک ملت ایران را به عنوان بازیگری محوری و بازدارنده در هندسه نوین قدرت تثبیت می‌نماید.

علم به مثابه دال مرکزی قدرت؛ معماری تمدنی در عصر بازیگران بزرگ در جهان معاصر، ساختارهای تک‌قطبی مبتنی بر امپریالیسم نظامی و سلطه پولی، زیر بار تناقضات درونی و ظهور قطب‌های نوین تمدنی در حال فروپاشی است. با این حال، نظام سلطه جهانی در پی آن است تا خطوط انحصار خود را از مجرای انحصارات دانشی، زنجیره‌های پردازش پیشرفته، داده‌ورزی کلان و هدایت شریان‌های هوش مصنوعی حفظ نماید.

در چنین بستری، اتکا به منابع خام اقتصادی یا قدرت نظامی صِرف بدون عقبه تولید معرفت، شکنندگی راهبردی پدید می‌آورد. رهبر معظم انقلاب با درک عمیق این گسست تاریخی، حقیقت ماندگار قاعده علوی «العِلمُ سُلطان» را احیا می‌کنند؛ این که اگر ملتی به این سلطه قدسی دست یابد بر سرنوشت خود مسلط است و اگر از مرزشکنی غفلت کند، لاجرم دست‌نشانده و تحت انقیاد دیگران قرار خواهد گرفت. مرزشکنی علمی در نگاه معظم‌له، یک کنش منفعلانه یا مقلدانه برای جذب سرریز دانش ترجمه‌ای جهان غرب نیست، بلکه یک «اجتهاد تمدنی» در میدان عقلانیت کاربردی است.

وقتی نخبگان یک ملت، جسارت ابطال خطوط قرمز کاذب نظام سلطه در علوم راهبردی، فناوری‌های صلح‌آمیز هسته‌ای، زیست‌فناوری، علوم فضایی و صنایع پیشرفته دفاعی را پیدا کنند، عملاً گلوگاه‌های باج‌خواهی قدرت‌های هژمون را منهدم کرده‌اند. از این رو، «راه‌حل‌گشایی در مسائل علمی کشور»، ترجمان عملیاتی حاکمیت ملی و تنها معبر پایدار برای مصونیت‌بخشی به استقلال سیاسی و اقتصادی در تلاطم‌های قرن حاضر است.

ترور نخبگان؛ تبلور استیصال راهبردی و اعتراف دشمن به مرکز ثقل قدرت ملی خصومت ریشه‌دار، پیوسته و عریان جبهه استکبار علیه متفکران و دانشمندان نخبه ایران اسلامی، یک رخداد تصادفی یا جنایتی مقطعی نیست، بلکه برآیند مستقیم محاسبات اتاق‌های فکر امنیتی نظام سلطه است. دشمن با شناخت دقیق این حقیقت که نخبگان، موتورهای پیش‌ران زنجیره ارزش ملی و شتاب‌دهنده‌های اقتدار ایران هستند، ابزارهای خصومت خود را از جنگ‌های متعارف به سمت حذف فیزیکی مغزهای متفکر سوق داده است. تعبیر عمیق رهبر انقلاب مبنی بر هدف قرار گرفتن دانشمندان در جنگ‌های تحمیلی دوم و سوم و ترورهای ددمنشانه در محیط‌های دانشگاهی و زندگی عادی، پرده از یک واقعیت تلخ اما غرورآفرین برمی‌دارد: دشمن به وضوح دریافته که نقطه ثقل غیرقابل انکارِ تاب‌آوری ملی، زرادخانه‌های سخت نیست، بلکه جوشش ذهن پویای نخبگان در آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌های علمی این سرزمین است.

این تروریسم سازمان‌یافته بین‌المللی که نقاب از چهره داعیه‌داران حقوق بشر و آزادی علم برمی‌کشد، نشانه بارز ورشکستگی و استیصال استراتژیک غرب در مواجهه با یک تمدن الهام‌بخش است. با این حال، سنت لایتغیر الهی و تجربه تاریخ نشان داده است که با حذف فیزیکی حاملان معرفت، جریان حقیقت متوقف نمی‌شود. همان‌طور که در منطق رهبری حکیم انقلاب تصریح شده است، خون مطهر دانشمندان و نخبگان شهید، نه تنها موجب توقف قطار پیشرفت نشده، بلکه به مثابه یک سوخت حیاتی و اکسیر غیرت ملی، طوفانی از اراده‌های متراکم را در نسل‌های بعدی از دانشجویان، طلاب و دانش‌آموزان به حرکت درآورده است؛ طوفانی که جوهره آن ایستادگی، بازتولید خلاقانه دانش و استمرار راه شهیدان بدون کوچک‌ترین توقف است.

استعمار نوین؛ نبرد در قرارگاه ادراکی، تسخیر ذهن و مقاومت در برابر هاضمه سرمایه‌سالاری پیچیده‌ترین و مهلک‌ترین لایه نزاع تمدنی میان ایران اسلامی و استکبار جهانی، نه در میدان سخت ترور فیزیکی، بلکه در کارزار شناختی و در دالان‌های تاریک «استعمار نوین» رقم می‌خورد. اگر استعمار کهن در پی تسخیر سرزمین‌ها و استعمار فرانو به دنبال چپاول منابع طبیعی بود، استعمار نوین هستی‌شناسی خود را بر «اشغال قلمروهای ذهنی و ادراکی» نخبگان استوار کرده است. ماشین تبلیغاتی و روان‌شناختی سرمایه‌سالاری غرب می‌کوشد با عملیات ممتد ناامیدسازی، القای بن‌بست‌های ساختگی، تحقیر هویت بومی و پمپاژ حس حقارت و بی‌فایدگی، انگیزه زیست و تلاش نخبگانی را در خاک مادری بخشکاند.

هدف غایی این مهندسی اجتماعی پیچیده، «بلعیدن استعدادهای ناب در هاضمه حرص‌ورزانه سرمایه‌سالاری جهانی» است. سرمایه‌داری غربی در پی آن است که نخبه جهان‌سومی و اسلامی را از بستر هویتی و تعهد اجتماعی خود تهی کرده و او را در حد یک «پیچ‌ومهره بی‌اراده در ماشین غارتگری و استثمار سیستماتیک» تنزل دهد؛ برده‌ای مدرن با روپوش سفید آزمایشگاهی یا مهندسی که کارکردش صرفاً تقویت بنیان‌های انباشت ثروت غارتگران بین‌المللی و محروم‌سازی ملت‌های مظلوم از نتایج دانایی است. ایستادگی در برابر این مهندسی معکوس ادراکی، نیازمند یک خودآگاهی عمیق تاریخی، حمیت ملی و صیانت از اصالت هویتی است تا جامعه علمی کشور مرعوب جلوه‌های فریبنده توسعه غربی نشود و ظرفیت دانشی خود را به مسلخ انتفاع کارتل‌های استعماری نبرد.

تکالیف نهایی؛ راهبردهای عملیاتی سه‌گانه در تراز جهاد علمی و بازدارندگی تمدنی بنابراین، عبور پیروزمندانه از این معرکه سنگین و به ثمر نشستن بارقه پیام تاریخی رهبر انقلاب در چهارم آبان ۱۴۰۵، مستلزم تبدیل این رهنمودهای حکیمانه به یک دکترین جامع اقدام و عمل است.

تحقق کامل این آرمان، نیازمند سه گام عملیاتی و به‌هم‌پیوسته از سوی جامعه دانشگاهی، نخبگانی و حاکمیتی کشور است: ۱. بازتنظیم نظام مسائل پژوهشی بر پایه حل مسائل ملموس و شجاعت نظری: نخبگان و اندیشمندان کشور باید با عبور از چرخه‌های ایزوله و مقاله‌محوری منفعل که حاصلی جز تغذیه بانک‌های اطلاعاتی غرب ندارد، تمرکز خویش را بر گره‌گشایی واقعی از مسائل زیرساختی، صنعتی، مدیریتی و اقتصادی جامعه معطوف سازند. شکستن مرزهای سنتی علوم و فتح افق‌های نوپدید با اتکا به خودباوری بومی، گام نخست در خلع سلاح تحریم‌های تحمیلی است. ۲. مصونیت‌بخشی شناختی و پدافند فرهنگی در برابر توطئه مأیوس‌سازی: نهادهای علمی و پژوهشی، همپای ارتقای سطح تخصصی، موظف به تقویت بینش سیاسی، تاریخی و ارتقای سواد رسانه‌ای نخبگان هستند. شناخت ماهیت واقعی نظم استکباری و اهداف پشت‌پرده استعمار نو، سدی نفوذناپذیر در برابر سناریوهای مهاجرت تحمیلی، فرسایش روحی و خودتحقیری فرهنگی ایجاد خواهد کرد. ۳. امتزاج علم با آرمان‌خواهی، تعهد الهی و فرهنگ جهادی: علمی که فارغ از اخلاق، معنویت و درد مردم باشد، در معرض انحراف و سقوط به دامن ابزارانگاری غرب قرار دارد. صیانت از عیار معنوی محیط‌های پژوهشی و پیوند زدن پیشرفت نخبگان با خدمت بی‌منت به محرومان، روح فداکاری و ایثار برآمده از مکتب شهدای جهاد علمی را در رگ‌های پیشرفت کشور جاری نگه می‌دارد.

در کلام آخر، پیام ۴ آبان ۱۴۰۵، منشور روشنگر عزم و استقامت است؛ ندایی برآمده از عمق تجارب تاریخی این مرز و بوم که اثبات می‌کند خون‌های پاک شهدای نخبه و مجاهدان عرصه دانش، بذر رویش‌های بی‌انتهایی است که پایه‌های ایران مقتدر را تحکیم بخشیده و به عنوان طوفانی مهارناپذیر از اراده، افول نظم تک‌قطبی استعمار را در طلوع تمدن نوین اسلامی محقق خواهد ساخت.

انتهای پیام/