هزاران زن در روستاهای مصر، با صنایع دستی و سنتی مانند کیف، زیورآلات و خیاطی، با فقر و نبود حمایت دولتی مبارزه میکنند. تلاش این زنان نه تنها خانوادههایشان را تأمین میکند، بلکه میراث فرهنگی کشور را زنده نگه داشته و توانایی آنها در خلق فرصتهای اقتصادی و خلاقیت سنتی را به نمایش میگذارد.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزههای علمیه خواهران، هزاران زن مصری با کار در صنایع دستی و سنتی، از جمله خیاطی، خوصبافی(لیف خرما)، مسگری، ساخت کیف و زیورآلات، با وجود نبود حمایت دولتی در روستاهای جنوب کشور، داستانهای موفقیت خود را رقم میزنند.
ام حبیبه، زن چهلسالهای از شلاتین در ساحل دریای سرخ، نمونهای بارز از این خلاقیتهاست. او با محصولات رنگارنگ و پرزرق و برق خود، از جمله کیفها و زیورآلات ساختهشده از چرم بز و شتر و مهرههای رنگی، توجه بازدیدکنندگان نمایشگاه بینالمللی کتاب قاهره را جلب میکند.
ام حبیبه و همراهانش محصولات خود را با استفاده از ابزار ساده و مواد اولیه محدود، مانند پوست حیوانات، نخ و مهرههای طبیعی، در حیاط خانههایشان تولید میکنند.
این زنان در مناطق دورافتاده و بدون بازارهای شهری یا دسترسی آسان به مواد اولیه، با صبر و مهارت بالا، مصنوعات دستی خود را خلق میکنند که الهامبخش سنت و طبیعت محل زندگیشان است.
شرکت در نمایشگاههای محدود و کوتاهمدت، تنها فرصت زنان شلاتین برای فروش محصولات و کسب درآمد مستقیم است. ام حبیبه و همراهانش، با فروش کالاهایی از ۲۰ تا ۵۰۰ پوند مصر (نیم تا ۱۱ دلار) نه تنها خانوادههای خود را تأمین میکنند، بلکه راهی برای دیدهشدن مهارتهای سنتیشان مییابند.
مشکل اصلی این مشاغل، هزینههای بالای تولید و نبود مسیرهای مستقیم فروش است؛ بسیاری از محصولات فقط با سفرهای طولانی و بردن آنها به قاهره یا شهرهای توریستی دیگر به فروش میرسند و واسطهها سود زیادی از آنها میبرند. این شرایط موجب میشود صنایع دستی زنان تبدیل به اقتصادی شکننده شود که نه امکان انباشت سرمایه دارد و نه تضمین پایداری مالی.
کارشناسان اقتصاد و امور مشاغل کوچک، تأکید دارند که دولت باید نگاه خود را از صرفاً حفظ هنر و سنت به حمایت مالی و فنی واقعی تغییر دهد تا این صنایع به تولیدی مستمر و قابل رقابت تبدیل شوند.
تجربه کشورهای دیگر، مانند برخی روستاهای چین، نشان میدهد که حمایت مناسب میتواند صنایع سنتی را به محصولات متمایز و صادراتی تبدیل کند.نسل زنان شلاتین، حلایب، سیوه و مناطق دیگر مصر، با پشتکار و مهارت خود، با وجود فاصله جغرافیایی، هزینههای سفر و محدودیتهای دولتی، موفق شدهاند هم خانوادههایشان را تأمین کنند و هم میراث فرهنگی کشور را زنده نگه دارند و نمونهای از مقاومت در برابر فقر و حاشیهنشینی محسوب میشوند.
انتهای پیام/
نظر شما