به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، خانم فاطمه ابراهیمی، مدرس مدرسه علمیه تخصصی الزهرا(سلام الله علیها) ساری، در گفت‌وگویی با اشاره به مفهوم «رضا» در آموزه‌های امامان معصوم (علیهم السلام)، این فضیلت اخلاقی را از بنیادی‌ترین حالات معنوی در دین اسلام دانست و تأکید کرد: رضا نه‌تنها در آرامش روانی انسان نقش دارد، بلکه می‌تواند به الگویی کاربردی برای سبک زندگی انسان معاصر تبدیل شود.

وی با بیان اینکه «رضا» در لغت از ریشه «رَضِیَ» به معنای خشنودی، آرام‌گرفتن دل و پذیرش همراه با طمأنینه است، افزود: در متون اخلاقی، رضا فراتر از یک احساس لحظه‌ای، بلکه یک حالت پایدار روانی و معرفتی است که به آرامش درونی انسان می‌انجامد.

این مدرس حوزه علمیه تصریح کرد: در اخلاق اسلامی، رضا را می‌توان در سه سطح بررسی کرد؛ نخست، رضا نسبت به خداوند و پذیرش حکیمانه تقدیر الهی؛ دوم، رضا نسبت به خود و آشتی با توانایی‌ها و محدودیت‌های فردی؛ و سوم، رضا نسبت به دیگران و جهان و داشتن نگاهی آرام و مثبت به رخدادها و روابط.

خانم ابراهیمی با اشاره به جایگاه این مفهوم در نهج‌البلاغه اظهار کرد: امیرالمؤمنین علی علیه السلام رضا را عاملی برای رهایی از اضطراب و مقدمه گشایش می‌دانند، در حکمت ۲۲۸ آمده است: «مَن رَضِیَ بِالقَضَاءِ، أَتاهُ الفَرَجُ» و در بیان دیگری نیز آمده است: «الرِّضا یُفْسِحُ لِلقَلبِ»، این سخنان نشان می‌دهد که از نگاه امام علی علیه السلام ، رضا یک حالت منفعلانه نیست، بلکه نیرویی فعال برای گشودگی قلب و آرامش روح است.

وی ادامه داد: در صحیفه سجادیه نیز امام سجاد علیه السلام ، بارها از خداوند طلب قلبی راضی و آرام می‌کنند، فراز معروف دعای ۳۵ با مضمون «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِی مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِکَ، رَاضِیَةً بِقَضَائِکَ» نشان می‌دهد که رضا یک فرایند تربیتی است و انسان با معرفت، خودسازی و اعتماد به حکمت الهی به آن می‌رسد.

این استاد حوزه با اشاره به روایات امام صادق علیه السلام گفت: آن حضرت رضایت به آنچه خداوند مقدر کرده را نشانه یقین معرفی می‌کنند؛ چنان‌که آمده است: «الرِّضا بِمَا قَسَمَ اللهُ عَلامَةُ الْیَقِین»، بنابراین، رضا در آموزه‌های دینی تنها یک احساس خوشایند نیست، بلکه معیاری برای سنجش ایمان و یقین است.

خانم ابراهیمی درباره جایگاه رضا در سخنان امام رضا علیه السلام نیز بیان کرد: در روایات منسوب به آن حضرت، رضا به‌عنوان نشانه توحید، ایمان و معرفت واقعی معرفی شده است. از جمله این روایت که: «التَّوْحیدُ اِخلاصُ العَمَلِ لِلّهِ، وَالرِّضا بِقَضائِهِ» و نیز «مَن عَرَفَ اللهَ رَضِیَ بِمَا یُصنَعُ بِهِ»؛ این مضامین نشان می‌دهند که رضا پس از شناخت خداوند و پذیرش حکمت او حاصل می‌شود، نه پیش از تلاش و مسئولیت‌پذیری.

وی با تأکید بر اینکه رضا به معنای ترک کوشش و انفعال نیست، افزود: انسان مؤمن مأمور به عمل، تلاش و مسئولیت‌پذیری است؛ اما پس از انجام وظیفه، دل خود را به تقدیر الهی آرام می‌سازد، از این‌رو، رضا در تعالیم اهل‌بیت علیهم السلام هم‌زمان با تلاش، امید و حرکت معنا پیدا می‌کند.

خانم ابراهیمی در ادامه به آثار تربیتی و اجتماعی این فضیلت اشاره کرد و گفت: آموزه‌های امامان علیهم السلام درباره رضا می‌تواند چارچوبی عملی برای سبک زندگی سالم در عصر حاضر فراهم کند، افزایش تاب‌آوری و کاهش استرس، بهبود روابط خانوادگی و اجتماعی، دوری از مصرف‌گرایی و مقایسه‌گری، و نیز تلاش بدون اضطراب، از مهم‌ترین نتایج این نگرش است.

وی یادآوری کرد: انسانِ راضی در عین تلاش، وابستگی بیمارگونه به نتیجه ندارد؛ بنابراین، در مواجهه با بحران‌ها آرام‌تر عمل می‌کند، امید خود را حفظ می‌کند و روابط متعادل‌تری با دیگران دارد، وی افزود: این همان «پذیرش آگاهانه» است که روان‌شناسی معاصر نیز بر آن تأکید می‌کند.

مدرس حوزه علمیه در پایان تأکید کرد: از نگاه امام رضا، «رضا» یک فضیلت کلیدی و نشانه ایمان واقعی است؛ حالتی که از معرفت به خدا، شناخت حکمت الهی و اعتماد قلبی به ربوبیت او سرچشمه می‌گیرد، در واقع رضا نه انفعال، بلکه قدرتی درونی برای آرام‌زیستن، مسئولیت‌پذیری و ادامه مسیر زندگی با امید و تعادل است.

انتهای پیام/