به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/ هرمزگان، حجت‌الاسلام والمسلمین حبیب‌الله‌ بابایی، معاون پژوهش مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور، روز سه‌شنبه ۲۶خرداد در نشست تخصصی دیالکتیک حیات و مَمات در قُقنوس «میناب»، که توسط معاونت پژوهشی حوزه‌های علمیه خواهران با همکاری مراکز علمی و دانشگاهی برجسته، در مجتمع آموزش عالی میناب برگزار شد، در آغاز نشست ضمن خیرمقدم به استادان و پژوهشگران حاضر، این نشست را فرصتی برای بهره‌گیری از دیدگاه‌های صاحب‌نظران برجسته کشور دانست و اظهار کرد: استادان حاضر هر یک در حوزه تخصصی خود از چهره‌های ممتاز علمی کشور هستند و امیدواریم از مباحث ارزشمند آنان بهره‌مند شویم.

وی با معرفی محورهای علمی همایش، عناوین مقالات ارائه‌شده را تشریح کرد و گفت: «آلام عرفانی و شعور اجتماعی»، «مادرانگی حماسی و کارسازی علمی ـ فرهنگی»، «مرگ و حیات در جهان معنا»، «رابطه متقابل ازدیاد ایمان و دشمن‌ستیزی در قرآن»، «میناب به مثابه مکان حافظه»، «باور به زنده بودن شهید در تداوم صبر و حماسه»، «ستاره آقای میناب و مک اخلاقی غرب»، «مدرسه شجره طیبه میناب؛ سند تمدن‌ستیزی غرب»، «تأملی فلسفی بر فلسفه رنج»، «صبر و تحمل؛ مبنای استواری خانواده قرآنی» و «نسبت شهادت و حیات در حکمت اسلامی و اگزیستانسیالیسم» از جمله موضوعات این همایش است.

معاون پژوهش مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور با اشاره به تنوع مباحث ارائه‌شده افزود: این موضوعات را می‌توان در سه محور کلان دسته‌بندی کرد؛ بخشی از آن‌ها ناظر به مباحث قرآنی، بخشی در حوزه فلسفه و عرفان و بخشی دیگر مرتبط با مسائل اجتماعی و تمدنی است.

حجت‌الاسلام والمسلمین بابایی با تسلیت ایام سوگواری حضرت سیدالشهدا(علیه‌السلام)، گرامیداشت شهدای مقاومت، شهدای جنگ‌های تحمیلی، شهدای استان هرمزگان و شهدای میناب، از استادان حاضر از استان هرمزگان و قم برای پذیرش دعوت این همایش قدردانی کرد.

وی با بیان اینکه مسئله رنج، درد و مصیبت از بنیادی‌ترین پرسش‌های تاریخ بشر است، گفت: انسان از آغاز زندگی خود همواره با مسئله رنج روبه‌رو بوده و به همین دلیل در ادیان الهی، فلسفه، الهیات و روان‌شناسی، هر یک از زاویه‌ای به چرایی، چگونگی و معنای رنج پرداخته‌اند.

حجت‌الاسلام والمسلمین بابایی سپس با تفکیک میان دو گونه رنج، اظهار کرد: بخشی از آلام، صرفاً تاریکی، خلأ، شکست و بی‌معنایی را به همراه دارند؛ رنج‌هایی که انسان را از حرکت بازمی‌دارند و افقی روشن پیش روی او قرار نمی‌دهند. اما در مقابل، نوع دیگری از رنج وجود دارد که در دل سختی، سرشار از معنا، امید، عشق، حرکت و حیات است.

معاون پژوهش مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور با اشاره به نمونه‌های تاریخی این نوع رنج افزود: در تاریخ ادیان، به‌ویژه در سیره شهیدان، بارها مشاهده می‌شود که مصیبت، نقطه آغاز تحول و جهش تاریخی بوده است؛ گاه این تحول در زندگی یک فرد، گاه در سطح یک ملت و گاه در گستره تاریخ بشریت رخ داده است.

وی با اشاره به جایگاه قیام عاشورا بیان کرد: خون برخی شهدا محدود به یک زمان و مکان نیست، بلکه تاریخ‌ساز است. خون سیدالشهدا(علیه‌السلام) از همین سنخ است؛ خونی که به دلیل انتساب به خداوند، هرگز فراموش نمی‌شود و همواره منشأ حیات، بیداری و حرکت خواهد بود.

حجت الاسلام والمسلمین بابایی در ادامه، مهم‌ترین پرسش بحث خود را چگونگی تبدیل رنج و مرگ به حیات و معنا دانست و گفت: این پارادوکس زمانی قابل فهم است که میان دو نوع رنج تمایز قائل شویم؛ رنج‌هایی که از فقدان و نداشتن سرچشمه می‌گیرند و رنج‌هایی که حاصل برخورداری، هستی و زایش هستند.

وی برای تبیین این تفاوت، به مثال مادر بارداری اشاره کرد که هنگام تولد فرزند، درد شدیدی را تحمل می‌کند، اما این رنج برخاسته از فقدان نیست، بلکه از تحقق حیات و آفرینش ناشی می‌شود؛ از همین رو، این درد سرشار از معنا، محبت، امید و حرکت است.

حجت الاسلام والمسلمین بابایی تأکید کرد: همین تمایز، نگاه انسان به تاریخ مصائب را نیز دگرگون می‌کند؛ زیرا بسیاری از رنج‌های بزرگ تاریخ، نه نشانه نابودی، بلکه زمینه‌ساز شکل‌گیری حرکت‌های عظیم انسانی، اخلاقی و الهی بوده‌اند.

وی همچنین به نقش یادآوری این مصائب در حیات اجتماعی اشاره کرد و گفت: زنده نگه داشتن مصائب بزرگ، به‌ویژه واقعه عاشورا، صرفاً یادآوری یک حادثه تاریخی نیست، بلکه بازآفرینی معنایی است که می‌تواند در هر عصر، جامعه را به سوی امید، حرکت و مسئولیت اجتماعی سوق دهد.

معاون پژوهش مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران کشور، با اشاره به مصیبت‌هایی که انسان بدون اختیار با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، خاطرنشان کرد: اگر انسان این رنج‌ها را در محضر خداوند ببیند، نگاه او از فقدان به داشته‌ها تغییر می‌کند و همین تغییر نگاه، زمینه ظهور امید، پایداری و عبور از سختی‌ها را فراهم می‌سازد.

وی در پایان تأکید کرد: هنگامی که انسان باور کند داشته‌های الهی بر نداشته‌های او غلبه دارد، رنج دیگر عامل توقف نخواهد بود، بلکه به بستری برای آغاز حیاتی نو، معنایی تازه و حرکتی رو به آینده تبدیل می‌شود.

انتهای پیام/