به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، آقای مرتضی واحدی، مدیرکل روابط عمومی و امور بین‌الملل حوزه‌های علمیه خواهران، در یادداشتی با محوریت تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب حضرت آیت‌الله العظمی امام سیدعلی حسینی خامنه‌ای (رضوان‌الله تعالی علیه)، نوشت:

«إلی اللقاء...»

فراق، گاهی با خبر آغاز نمی‌شود؛ با لحظه‌هایی آغاز می‌شود که ناخودآگاه هنوز منتظر شنیدن صدایی، دیدن نگاهی یا رسیدن پیامی هستی که دیگر قرار نیست بیاید. هر روز که می‌گذرد، نبودن آقاجان برایمان واقعی‌تر نمی‌شود؛ بلکه سؤال بزرگ‌تری می‌شود که ذهن، پاسخی برای آن پیدا نمی‌کند.

بعد از تشییع، همه‌چیز به ظاهر به روال عادی برگشت؛ اما در حقیقت، چیزی از مدار زندگی ما کم شده است. بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، فقط یک صندلی خالی نمی‌گذارند؛ معیار می‌شوند. از آن روز به بعد، هر تصمیم، هر سخن و هر قدم، بی‌اختیار با این پرسش همراه است که اگر او امروز در میان ما بود، چه می‌گفت و چگونه عمل می‌کرد.

شهادت او برای ما فقط اندوه یک فقدان نیست؛ یادآوری مسئولیتی است که بر زمین نمانده است. او بارها می‌گفت میدان جهاد، فقط میدان نبرد نیست؛ گاهی یک روایت درست، یک قلم، یک موضع به‌موقع یا یک ایستادگی صادقانه، ادامه همان جهاد است. امروز، بیش از آنکه جای خالی او را احساس کنیم، سنگینی این امانت را بر دوش خود حس می‌کنیم، همو که فرمود هرجا که بودید همانجا را مرکز عالم بدانید و برای خدا جانفشانی کنید.

استاد جوادی آملی تعبیر زیبایی داشتند که او «قتیلِ راه اسلام» شد. این تعبیر، پایان زندگی او نیست؛ شرح تمام عمر اوست. انسانی که زیستن را نیز مانند رفتنش، برای خدا معنا کرده بود.

یا صاحب‌الزمان، آجرک الله...

از خدا نمی‌خواهیم دلتنگی را از ما بگیرد؛ دلتنگی، سهم طبیعی محبت است. دعا می‌کنیم توفیق دهد این اندوه، ما را از حرکت بازندارد؛ بلکه به عهدی که او با خدا بست نزدیک‌تر کند.

آقاجان...

اگرچه دیگر چشممان به دیدارتان روشن نمی‌شود، اما امید داریم روزی، در سایه رحمت الهی و در رجعت عزیز فاطمه، سلامی که اینجا ناتمام ماند، آنجا کامل شود.

المستغاث بک یا صاحب‌الزمان

یا لثارات الحسین

انتهای پیام/