به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، فراموشی تاریخ‌های مهم در زندگی مشترک، لزوماً به معنای کم‌رنگ شدن عشق نیست و گاهی در پیچ‌ و خم مشغله‌های روزمره یا تفاوت در الگوهای تربیتی گم می‌شود. اما حالا که ریشه‌ها را شناختیم، سوال اصلی اینجاست که چطور این مسیر را مدیریت کنیم تا تقویم‌هایمان به جای محل تنش، به فرصتی برای ابراز عشق تبدیل شوند؟

به تکنولوژی پناه ببرید!

زهرا نوری، روان‌شناس و زوج‌درمانگر، می‌گوید: «آقایان عزیز، از ابزارهای دم‌دستی کمک بگیرید! از یادآوری‌های دیجیتال استفاده کنید؛ تقویم و برنامه‌های مشابه. تاریخ‌ها را از قبل ثبت کنید تا یادتان نرود. یا حتی تکنیک‌های یادآوری ساده‌تر را تمرین کنید؛ مثلاً یک یادداشت کوچک درباره تاریخ تولد همسرتان روی داشبورد ماشین بگذارید یا برای آن چند یادآور تنظیم کنید. باور کنید خیلی از خانم‌ها از همین توجه‌های کوچک و ساده ذوق می‌کنند.»

گفت‌وگو؛ سلاحی که در کمد خاک می‌خورد

اما راه حل فقط در تقویم نیست؛ گاهی باید زبان یکدیگر را بهتر بفهمیم. این زوج‌درمانگر در این باره می‌گوید: «با یکدیگر گفت‌وگو کنید. اگر مردی می‌گوید من توانایی ابراز احساسات در این زمینه‌ها را ندارم، باید بداند که ارتباط مؤثر نیز مانند بسیاری از مهارت‌های دیگر، آموختنی است. اگر همسر شما بیان می‌کند که این موضوع برای او اهمیت دارد، باید به این نیاز توجه کنید؛ چرا که ممکن است برگزاریِ مناسبت‌ها برای شما دغدغه‌ای نباشد، اما برای همسرتان معنای متفاوتی داشته باشد.»

این کارشناس در ادامه، ریشه بسیاری از دلخوری‌های زنانه را واکاوی کرده و توضیح می‌دهد: «بسیاری از زنان از رفتارهای کوچک، انگیزه و نشاط می‌گیرند. در حقیقت، ناراحتی بسیاری از خانم‌ها از عدم برگزاری تولد نیست؛ بلکه درد اصلی آن‌ها این است که احساس می‌کنند مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند. بنابراین تا جای ممکن، سعی کنید رفتارتان منطبق بر علاقه‌مندی‌های طرف مقابل باشد. البته این رویکرد برای همه یکسان نیست؛ ممکن است همسر شما اساساً به برگزاری مراسم تولد علاقه‌ای نداشته باشد. پس باید با یکدیگر گفت‌وگو کنید.»

بی‌توجهی مزمن؛ موریانه‌ای در ریشه‌های رابطه

این بی‌توجهی به مناسبت‌ها و تاریخ‌های مهم، حتی اگر عمدی هم نباشد، می‌تواند به‌مرور زمان بر رابطه تأثیر بگذارد. وقتی یکی از زوجین بارها احساس کند مناسبت‌هایی که برایش اهمیت دارند دیده نمی‌شوند، ممکن است به‌تدریج احساس بی‌توجهی و نادیده گرفته شدن کند و همین مسئله، فاصله عاطفی میان زوجین را بیشتر کند.

نوری در این باره هشدار می‌دهد: «من خانمی را دیدم که برای همسرش سنگ تمام می‌گذاشت، برای او تولد می‌گرفت، هدیه تهیه می‌کرد و برای مناسبت‌ها وقت می‌گذاشت؛ اما بعد از چند سال می‌گفت: «من خسته شدم. او به من توجه نمی‌کند. وقتی او برای من تولد نمی‌گیرد، من چرا باید برای او تولد بگیرم؟»

حرف اصلی من این است که ارتباط مؤثر را یاد بگیریم و تلاش کنیم حال یکدیگر را با همین رفتارهای کوچک و ساده خوب کنیم.

قرار نیست همیشه کارهای بزرگ انجام دهیم. گاهی یک جمله محبت‌آمیز، یک شاخه گل، یک پیام، یک آغوش یا حتی به خاطر سپردن یک تاریخ مهم، می‌تواند احساس ارزشمند بودن و دیده شدن را به همسرمان منتقل کند.

یادمان باشد، ازدواج نوازشگاه است و شما و همسرتان، هر دو، باید نوازشگرهای ماهری باشید.»

انتهای پیام/