به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، خانم نیره طالعی استاد مدرسه علمیه تخصصی حضرت آمنه سلام‌الله‌علیها فریدونکنار در گفت‌وگویی با اشاره به اینکه همه امامزادگان زیارت‌نامه اختصاصی از معصومین ندارند، بیان کرد: صدور زیارت‌نامه برای حضرت معصومه (س) توسط امام رضا (ع) نشان‌دهنده جایگاهی ممتاز است. ایشان خاطرنشان کردند که در منابعی محدود، از حضرت ابوالفضل (ع) و علی‌اکبر (ع) نیز به عنوان صاحب زیارت‌نامه‌های مأثور یاد شده است. این امتیاز ویژه، سبب می‌شود که زائر با آگاهی از این سندیت، در فضایی سرشار از معرفت و یقین گام بردارد. چنین ویژگی‌هایی زیارت‌گاه ایشان را به نقطه‌ای متمایز تبدیل کرده است.

وی گفت: نکته کلیدی دیگر در این زیارت‌نامه، تغییر ضمیر از غایب به مخاطب هنگام سلام به اهل‌بیت (ع) است که استاد حوزه آن را نشانه‌ای از حضور معنوی دانست. طبق نظر ایشان، زائر در این حرم شریف، خطاب‌های خود را از حالت «او» به «تو» تغییر داده و مستقیماً با معصومین سخن می‌گوید. این تغییر زبان، ناشی از رفع حجاب‌های زمانی و مکانی میان زائر و ارواح مقدس است. گویا در این مکان مقدس، پیامبر (ص) و امامان (ع) در پیشگاه زائر حضور یافته‌اند.

خانم طالعی افزود: مفسران این تغییر ضمیر را به معنای تجلی حرم حضرت معصومه (س) به عنوان کانون تجمع انوار معنوی تعبیر کرده‌اند. این حرم تنها مدفن یک بانو نیست، بلکه نقطه‌ای برای ظهور ارواح مطهر اهل‌بیت (ع) در عالم معنا محسوب می‌شود که زائر باید آن را درک کند. زیارت‌نامه با این ادبیات، انسان را از فضای مادی خارج کرده و به فضای حضور نورانی معصومین وارد می‌سازد. این رویکرد، درک زائر را از زیارت متحول کرده و به حقیقتی بلندتر می‌رساند.

وی به استثنای معنادار زیارت حضرت مهدی (عج) اشاره کرد و گفت: با وجود سایر خطاب‌ها، همچنان به صورت غایب باقی مانده است. این ظرافت ادبی، اشاره‌ای به دوران غیبت امام زمان (عج) و تفاوت وضعیت حضور ایشان نسبت به سایر معصومین در آن زیارت‌نامه است. در نهایت، این تحلیل نشان می‌دهد که حرم حضرت معصومه (س) کانون تلاقی آسمان و زمین است. این زیارت‌نامه با این اسناد و متون، جایگاه بانوی کرامت را در عالی‌ترین مراتب تبیین می‌کند.

انتهای پیام/