آیا تا به حال حس کرده‌اید که فرزندتان در برابر دستورات شما یا همسرتان مقاومت می‌کند؟ گاهی مشکل از رفتار کودک نیست، بلکه ریشه در تضادِ نانوشته‌ی بین ما و همسرمان دارد. وقتی یکی سخت‌گیر است و دیگری سهل‌گیر، کودک دقیقاً بین این دو پارادوکس گیر می‌کند.
به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، بسیاری از پدر و مادرها، علی‌رغم دلسوزی و تلاش برای تربیت فرزندانی شایسته، در مسیر عملیِ تربیت با یک چالش بزرگ روبرو هستند: عدم هماهنگی با همسر. این ناهماهنگی نه‌تنها آرامش خانه را به چالش می‌کشد، بلکه می‌تواند در بلندمدت اثرات جبران‌ناپذیری بر سلامت روان کودک و استحکام کانون خانواده بگذارد.
زمانی که والدین در مقابل فرزندان بر سر روش‌های تربیتی بحث می‌کنند، نه‌تنها اقتدارشان فرومی‌ریزد، بلکه ناخودآگاه فضایی را ایجاد می‌کنند که فرزندان یاد می‌گیرند از شکاف موجود میان والدین، برای رسیدن به خواسته‌های خود استفاده کنند.
آب گل‌آلود و ماهی‌گیری یادگرفتن فرزندان!
در این گزارش با مریم تگریان، کارشناسی ارشد مشاوره و دکتری مدیریت همراه می‌شویم تا ریشه‌های این چالش و راهکارهای مدیریت آن را بررسی کنیم.
دکتر تگریان درباره پیامدهای این ناهماهنگی توضیح می‌دهد: «اولین آسیب این وضعیت به خودِ زوجین بازمی‌گردد؛ بحث‌های مکرر بر سر مسائل تربیتی، به‌مرورزمان صمیمیت و گرمای رابطه زناشویی را کاهش می‌دهد و آن را آسیب‌پذیر می‌کند.
از سوی دیگر، فرزندان از این "آب گل‌آلود" ماهی می‌گیرند و به‌سوی والدی متمایل می‌شوند که آسان‌گیرتر است یا محدودیت‌های کمتری اعمال می‌کند؛ این موضوع نه‌تنها تربیت را بی‌اثر می‌کند، بلکه فرزند را دچار سردرگمی رفتاری می‌سازد.»
زمان‌شناس خوبی باشید!
این کارشناس در ادامه برای مدیریت شرایط، راهکارهای عملی ارائه می‌دهد: «اولین و مهم‌ترین قدم این است که به‌هیچ‌وجه اجازه ندهید فرزندان متوجه تضاد عقاید شما شوند. اگر همسرتان در لحظه‌ای مرتکب اشتباه تربیتی شد، به‌هیچ‌عنوان در حضور کودک به او اعتراض نکنید؛ چراکه این کار اوضاع را بحرانی‌تر می‌کند. نکته بعدی، مهارت گفتگو است؛ لحن کلام، انتخاب کلمات مناسب و از همه مهم‌تر، زمان‌شناسی در گفتگو اهمیت حیاتی دارد. هرگز زمانی که همسرتان از سرکار برگشته، خسته یا عصبانی است، موضوعات تربیتی را مطرح نکنید. زمان گفتگو باید زمانی باشد که هر دو در آرامش به سر می‌برید.»
این حرف‌ها ممنوع!
دکتر تگریان نکته مهمی را هم پیش پای ما می‌گذارد: «از متهم‌کردن همسر جداً بپرهیزید. وقتی جملاتی مانند «تو باعث شدی بچه این‌طور بشه» یا «مثل فلان‌کس رفتار می‌کنی» را به کار می‌برید، همسر شما ناخودآگاه در موضع دفاعی قرار می‌گیرد و دیگر شنوای صحبت‌های شما نخواهد بود. به‌جای آن، از احساسات خودتان بگویید. برای مثال به‌جای سرزنش بگویید: «وقتی سر علی داد می‌زنی، من خیلی ناراحت می‌شم؛ احساس می‌کنم این کار اعتمادبه‌نفس بچه رو کاهش میده و رابطه‌اش با ما خراب می‌شه، نظرت چیه به جای این کار، با علی حرف بزنیم تا متوجه اشتباهش بشه؟»
کل‌کل ته ندارد...
حالا با یک تمرین، برای شناخت بهتر، از خودتان بپرسید:
* آیا زمانی که با روش تربیتی همسرم مخالفم، بلافاصله در حضور فرزندم واکنش نشان می‌دهم یا صبوری می‌کنم؟
* آیا در هنگام گفتگو با همسر، از کلمات سرزنشگر استفاده می‌کنم یا احساسات خودم را بیان می‌کنم؟
* آیا زمان‌سنجی درستی برای صحبت درباره مسائل حساس با همسرم دارم؟
یک نکته مهم این است که اگر با تمام تلاش‌ها، همسرتان همچنان با روش‌های تربیتی درست همراهی نمی‌کند و تمایلی به اصلاح مسیر ندارد، از ادامه «کل‌کل» و بحث‌های بیهوده دست بردارید؛ چرا که دعوای شما بیشترین آسیب را به فرزندتان می‌زند. به‌جای آن، مسیر درست را خودتان به‌تنهایی پیش بگیرید؛ همین که یک والد رفتار صحیح و آگاهانه‌ای داشته باشد، تأثیرات مثبت آن به طور قطع در آینده فرزندتان نمایان خواهد شد. در لحظاتی که همسر اشتباهی مرتکب می‌شود، تنها کافی است کنار فرزندتان باشید، با او همدلی کنید و بدون تخریب شخصیتِ والد دیگر، به او کمک کنید تا با احساساتش مواجه شود.
انتهای پیام/
نظر شما