طلبه سطح سه قزوینی که اخیراً در آیین آغاز سال تحصیلی حوزه‌های خواهران مورد تجلیل قرار گرفت، در گفت‌وگویی ناگفته‌های مسیر پربار خود از مهندسی معماری تا علوم دینی و الزامات «طلبه پیشرو» را روایت کرد.
به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، خانم سمیه بیگم موسوی، طلبه سطح ۳ مدرسه علمیه تخصصی کوثر(س) قزوین و از طلاب ممتاز و فعال عرصه‌های پژوهشی، تبلیغی و فرهنگی که در آیین آغاز سال تحصیلی حوزه‌های علمیه خواهران (چهارم مهرماه) با حضور آیت‌الله اعرافی، رئیس شورای سیاستگذاری حوزه‌های علمیه خواهران، حجت‌الاسلام‌والمسلمین علیزاده، مدیر حوزه‌های علمیه خواهران و خانم برقعی، مدیر جامعه‌الزهرا (س) مورد تجلیل قرار گرفت، در تشریح مسیر علمی و تجربیات زیسته خود، طلبگی را بستری برای «ساخته‌شدن در حوزه برای ساختن جامعه» دانست.
پرسشی که مسیر زندگی را تغییر داد
این بانوی طلبه که پیش‌تر در رشته مهندسی معماری فارغ‌التحصیل شده و وارد بازار کار شده بود، درباره انگیزه خود برای ورود به علوم دینی گفت: در پس همه تجربه‌ها و درآمدهای دوران کاری، پرسشی اساسی درباره غایت زندگی و فلسفه خلقت یعنی «آخرش که چی؟» همواره با من همراه بود. مقایسه زندگی عالمان دین که آثار تلاششان ماندگار است، با افراد مشهور و ثروتمند، مرا به این باور رساند که ارزش زندگی به درآمد و شهرت نیست، بلکه به خدمتی است که انسان به جامعه عرضه می‌کند. سرانجام پس از شرکت در کلاس‌های حفظ قرآن و راهنمایی مربی، بدون پیش‌زمینه قبلی وارد دنیای شیرین طلبگی شدم.
از «ساختن بنا» تا «ساختن انسان»
موسوی با اشاره به تغییر نگاه خود از معماری به علوم دینی افزود: در آغاز، حوزه را مکانی برای عبادت و آرامش فردی می‌پندشتم و میان کار مهندسی و حوزه مرزبندی قائل بودم؛ اما به‌تدریج دریافتم که طلبگی نیز همچون معماری به نظم، برنامه‌ریزی و استمرار نیاز دارد؛ با این تفاوت که در معماری با مصالح و بنا سروکار داریم، اما موضوع کار در حوزه، «انسان»؛ یعنی فهم، باور و اخلاق اوست. طلبگی یعنی ساخته‌شدن برای ساختن جامعه‌ای مبتنی بر ایمان، اخلاق و عدالت.
خانواده؛ بهترین عرصه برای تمرین ایثار و بندگی
این طلبهٔ ممتاز قزوینی درباره نحوه توازن میان نقش‌های خانوادگی و تحصیل ممتاز خود بیان کرد: ورود به حوزه نگاه مرا از «من» به «ما» تغییر داد. خانواده و خویشاوندان حاشیه‌ای بر مسیر علمی نیستند، بلکه بخشی از این مسیرند. با برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی و پرهیز از کمال‌گرایی افراطی تلاش کردم میان خانه و درس تعادل برقرار کنم؛ چرا که خانواده نه تنها مانعی در مسیر طلبگی نیست، بلکه بهترین عرصه برای تمرین صبر، ایثار و تحقق عملی آموخته‌های دینی است.
ارکان «طلبهٔ تراز و پیشرو امروز»
وی در تبیین ویژگی‌های «طلبهٔ تراز و پیشرو امروز» تأکید کرد: جامعیت میان علم و تهذیب، بصیرت و کنشگری اجتماعی، پیشروی و مسئله‌شناسی در مواجهه با نیازهای جامعه، و پاسداری از سنگر خانواده از ارکان اصلی یک طلبهٔ اثرگذار است و تحصیل حوزوی نباید به کسب مدرک محدود شود.
نقش بی‌بدلیل کتاب‌خوانی در رشد فکری طلبه
موسوی با تأکید بر ضرورت استمرار کتاب‌خوانی و مطالعهٔ آزاد هدفمند در کنار دروس رسمی حوزه، خاطرنشان کرد: اگر کتاب‌خوانی به عادتی پایدار در زندگی طلبه تبدیل شود، آثار آن در عمق اندیشه، کیفیت گفتار و شیوهٔ مواجهه با مسائل نمایان خواهد شد. اگر بخواهم مسیر طی‌شده را در چند جمله خلاصه کنم، باید بگویم طلبگی برای من تنها تغییر رشتهٔ تحصیلی یا ورود به محیطی تازه نبود؛ بلکه فرصتی برای بازنگری در معنای زندگی، جایگاه علم، مسئولیت‌های فردی و نسبت انسان با خانواده و جامعه بود.
سخن پایانی
وی در پایان تصریح کرد: من از دنیای معماری وارد حوزه شدم؛ دنیایی که در آن، ساختن بنا اهمیت دارد. اما در مسیر طلبگی آموختم که ساختن انسان، استحکام خانواده و رشد جامعه نیز به همان اندازه، و شاید از منظری عمیق‌تر، اهمیت دارد. آموختم که علم، اگر با بندگی، اخلاق و مسئولیت همراه نشود، به مقصد نهایی خود نرسیده است و خودسازی، اگر به خدمت به دیگران نینجامد، هنوز همهٔ ظرفیت خود را آشکار نکرده است. امروز طلبگی را مسیری می‌دانم که در آن، باید هم‌زمان آموخت، خود را ساخت، به خانواده توجه کرد و برای رشد جامعه قدم برداشت. مسیری که به برنامه‌ریزی و تلاش نیاز دارد، اما جهت آن را باید در اخلاص و بندگی جست‌وجو کرد. امیدوارم بتوانم در این مسیر، علم را وسیلهٔ خدمت، خانواده را عرصهٔ محبت و مسئولیت، و زندگی را فرصتی برای نزدیک‌تر شدن به خداوند قرار دهم؛ تا ان‌شاءالله این نعمت بزرگ، تنها به بهره‌ای فردی محدود نماند و سهمی هرچند کوچک در خیر و صلاح دیگران داشته باشد.
نظر شما