به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کوثر، عفو و بخشش خصلتی ستوده است، مشروط بر آنکه در موضع صحیح خویش به کار گرفته شود و مایه گستاخی شرور نگردد. امیرالمؤمنین (ع) عفو هنگام غلبه را زکات قدرت خوانده‌اند؛ حکمی که مختص ساحت نزاع‌های بیرونیِ قابل کنترل است. حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی(مدظله العالی) با تکیه بر این اصل، نشان می‌دهند که نسبت به نفس اماره، مدارا جایز نیست و فقط تیغ مجاهده کاراست.

فرمود اگر بر دشمن پیروز شدید، عفو از او را شکر قرار بدهید. یعنی یکی از مصادیق شکر نعمت است. آن دشمنی که اگر شما بر او مسلط شدید، او دیگر باره در صدد عداوت و دشمنی نباشد. اما آن دشمنی که هرگز دست از دشمنی بر نمی دارد، نباید مورد عفو قرار گیرد. او نفس اماره است؛ دشمنی مثل نفس.

این که حضرت فرمود «أعدی عَدوِّکَ نَفسُکَ الَّتی بَینَ جَنبَیکَ»، فرمود از هر دشمنی این نفس اماره بدتر است. چرا؟ برای اینکه حالا یا سگ یا گرگ به انسان حمله کرد، انسان اگر یک مقدار گوشت یا غذایی پیش این سگ بیندازد، در همان چند لحظه‌ای که سگ یا گرگ مشغول خوردن آن گوشت است، آدم رها می شود. اما این نفس اماره اگر گفت این نامحرم را انجام بده یا این حرف حرام را بزن، همین که انسان حرفش را گوش داد، حرف بد زد یا به نامحرم نگاه کرد، او یک قدم جلوتر می آید.

هیچ ممکن نیست دشمنی مثل نفس اماره باشد. هر دشمنی را انسان یک طعمه جلو او بیندازد، همان چند لحظه مشغول خوردن آن طعمه است، انسان آزاد می شود. اما نفس اماره همین که انسان یک قدم حرف او را گوش داد، او ده قدم جلوتر می آید.

این که وجود مبارک حضرت امیر فرمود اگر بر دشمنی قادر شدی، عفو از او را شکر نعمت قرار بده، مال دشمن بیرون است، نه دشمن درون.

انتهای پیام/