کوثر/ دریده‌شدن خاکریزهای تربیتی با حذف معاد و ابدیت از زندگی کودکان، خطایی بزرگ است. این جلسه با نگاهی به حماسه‌های نوجوانان شهید، نشان می‌دهد که تقویت ایمان و محبت اهل‌بیت (ع)، نه یک شعار دست‌نیافتنی، بلکه درمان ریشه‌ای و نجات‌بخشی است که بسیاری از چالش‌های تربیتی و غریزی را از بن ریشه‌کن می‌کند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کوثر، امروز خانواده‌ها در فضایی زندگی می‌کنند که مرزهای فرهنگی در هم شکسته و کودکان و نوجوانان بی‌محابا در معرض هجمهٔ آلودگی‌ها و محرک‌های فضای مجازی قرار دارند. در چنین شرایطی، «تربیت جنسی» دیگر یک موضوع گزینشی نیست، بلکه یک ضرورتِ حیاتی برای صیانت از سلامت نسل آینده است؛ چرا که غفلت در این عرصه تاوان سنگینی دارد و دشمن با تمام توان برای انحراف غرایز جوانان وقت گذاشته است.در همین راستا، حجت‌الاسلام والمسلمین محسن عباسی‌ولدی، کارشناس و مشاوره خانواده_ازواج، در سلسله جلساتی پیرامون این موضوع حیاتی، نکات بسیار عمیق و راهگشایی را بیان کرده‌اند که با احترام و به نیت بهره‌مندی دغدغه‌مندانِ عرصهٔ تربیت، تقدیم مخاطبان گرامی می‌گردد.
اگر در نظام محاسباتی کودکان، «معاد» و «ابدیت» را وارد نکنیم و باز هم تأکید می‌کنم: معاد با رویکرد ابدیت کودکان در حساب‌وکتابِ دو دو تا چهارتای خود، دچار احساس محرومیت خواهند شد و همین احساس محرومیت، زمینه را برای افسردگی آن‌ها فراهم می‌کند. اگر معاد را از متن تربیت دینی بردارید، ساختار تربیت دینی مانند ساختمانی است که کلاً فرو می‌ریزد؛ بله، کل آن تخریب می‌شود.
اما امروز چه چیزی به ما می‌گویند؟ دقیقا عکس این را به ما دیکته می‌کنند و صراحتاً می‌گویند:
«با بچه‌ها از معاد حرف نزنید!»، «به بچه‌ها از بهشت و جهنم نگویید!»
در حالی که صحبت کردن درباره ابدیت و معاد، صحبت کردن درباره یک مفهوم کاملاً فطری است. کودکان نیز فطرت دارند. کافی است نگاهی به وصیت‌نامه شهدای نوجوان، یعنی شهدای زیر ۱۴-۱۵ سال بیندازید تا ببینید چگونه مفهوم ابدیت را به خوبی درک کرده بودند.
برای من جالب است؛ با برخی از این خانواده‌ها ارتباط دارم. پدر شهید «رضا پناهی» (که خدا رحمتش کند و مادرشان زنده هستند) از نظر جایگاه اجتماعی، یک خانواده کاملاً معمولی بودند؛ یعنی نه پدر یک عارف یا روحانی شاگرد آیات عظام بهجت باشد، بلکه از همین طبقه معمولی جامعه برخاسته بودند. همین‌طور پدر و مادر شهید «بهنام محمدی» و شهید «حسین فهمیده» (که خداوند همه آن‌ها را رحمت کند). مقام معظم رهبری درباره شهید فهمیده چه می‌فرمایند؟ ایشان می‌گویند: «شهید فهمیده حاصل تربیت اسلامی است.»
متأسفانه، آن‌قدر درباره برگ برنده‌هایمان بر سر ما کوبیدند و این ارزش‌ها را بی‌ارزش و نشدنی قلمداد کردند که ما به راحتی پذیرفتیم آن‌ها را کنار بگذاریم؛ به راحتی پذیرفتیم که «نمی‌شود» درباره این مباحث با بچه‌ها صحبت کرد.
مگر شهید رضا پناهی متعلق به صدر اسلام یا پانصد سال پیش است؟ شهدایی چون رضا پناهی، بهنام محمدی و حسین فهمیده متعلق به همین دوران و عصر معاصر ما هستند. اما چرا ما باور نمی‌کنیم که می‌توان این‌گونه بچه‌ها را تربیت کرد؟ چرا احساس می‌کنیم این‌ها استثنا هستند؟ چه کسی این باور را به ما تزریق کرد که ما با یک‌سری استثناهای تکرارناپذیر روبه‌رو هستیم؟
مگه خدای این‌ها با خدای بچه‌های ما فرق داره؟ مگه فطرت این‌ها با فطرت بچه‌های ما متفاوته؟ پدران و مادران من! من در دوره «تربیت جنسی» خیلی دارم دست‌وپا می‌زنم تا شما را متوجه برگ‌های برنده‌مان در امر تربیت کنم. فکر می‌کنم کسانی که از جلسه اول تا الان حضور داشته‌اند، این را حس می‌کنند که تمام توانم را جمع کرده‌ام تا این برگ‌های برنده را به عنوان برگ‌های برندهٔ «نقد» به شما معرفی کنم، نه نسیه.
ابدیت و معاد؛ برگ برنده تربیت دینی
خواستم بهتون بگم حواستون رو جمع کنید؛ اتفاقاً این برگ‌های برنده، برگ‌های برندهٔ همین امروزند. هرچقدر جذابیت‌های جنسی در جامعه بیشتر می‌شود، ما بیشتر نیازمند ایمان می‌شویم؛ بیشتر نیازمند ایمان به توحید، ایمان به معاد و ایمان به اهل‌بیت (ع) می‌شویم. هرچقدر دشمن روی ابزارهای مادی بیشتر متوقف می‌شود و بیشتر سرمایه‌گذاری می‌کند، ما باید بیشتر روی ابزارهای معنوی‌مان سرمایه‌گذاری کنیم.
این یک خطای بزرگ است که ما راهکارهای مدیریت غریزه جنسی را برویم از همان کسی بگیریم که این بساط را در سبک زندگی برای ما فراهم کرده است! اگر می‌بینید با سلول‌های بدنم دارم این حرف را می‌زنم، به این دلیل است که با تمام وجودم از این ساده‌انگاری پدرومادرهایی که به راهکارهای غربی اعتماد می‌کنند، آتش می‌گیرم؛ از همان غرب که این بحران را در سبک زندگی ایجاد کرده است. از این همه بی‌اعتنایی به سرمایه‌های خودمان حرص می‌خورم. از اینکه با دو تا سؤال و شبهه، به راحتی این برگ‌های برنده دارد کنار گذاشته می‌شود، ناراحتم و غصه می‌خورم.
از معاد بگوییم، از ابدیت بگوییم، حتماً از بهشت برای بچه‌هایمان بگوییم، حتماً از جهنم برای بچه‌هایمان بگوییم؛ این‌ها حقیقت زندگی‌اند. بله، ملاحظاتی هم باید داشت؛ داشته باشید، اما کل این برگ برنده را حذف نکنید! نگویید اگر از بهشت گفتیم، نگاه بچه‌ها به عبادت، طمع‌آلود می‌شود. من و شما چکاره‌ایم؟! خدا در مسیر تربیت ما «بهشت» را قرار داده است. اگر قرار است نگاه‌مان به عبادت این‌گونه باشد که به خاطر بهشت عبادت کنیم، خودِ خدا این‌جوری خواسته است؛ در کار خدا دخالت نکنید!
نگویید از جهنم نگوییم به خاطر اینکه بچه‌ها از روی ترس عبادت نکنند؛ چه کسی گفته ویژگی مؤمن فقط «خوف» (ترس) است؟
ویژگی مؤمن «رجا» (امید) هم هست. بله، ما مرتبه‌ای بسیار بالا هم داریم که خوب است آدم به آن قله فکر کند و به آن برسد؛ اینکه بدون طمع بهشت و بدون ترس از جهنم، صرفاً به این دلیل که خدا اهل بندگی شدن است، بندگی‌اش را بکنیم؛ اما [در مسیر تربیت عمومی] راه را فراموش نکنیم!
برای رسیدن به آن قله هم باید از همین مسیر عبور کرد. ما نباید بهشت و جهنم را از فرایند تربیتی فرزندانمان حذف کنیم. شخصیت اهل‌بیت (ع) را محور تربیت بچه‌ها قرار می‌دهیم، آن‌ها را عاشق اهل‌بیت (ع) بار می‌آوریم و به آن‌ها می‌گوییم: بهشت جایی است که می‌توانی همسایه امیرالمؤمنین علی (ع) باشی.
وقتی ایمان به معاد و محبت اهل‌بیت (ع) در فرزندانمان تقویت شود، آرزوی همسایگی با امیرالمؤمنین (ع) به آرزویی ویژه و برجسته در زندگی‌شان تبدیل می‌شود؛ آرزویی که برای رسیدن به آن حاضرند از بسیاری از خواسته‌هایشان بگذرند تا تا ابد همسایه مولای خود باشند.
الگوگیری از نوجوانان شهید؛ شاهدی بر شدنی‌بودن تربیت
این‌ها شعر و شعار نیست؛ در واقعیت محقق شده است. رضا پناهی در دوازده‌سالگی عاشق امام زمان (عج) شد و حاضر بود برای ایشان هر کاری انجام دهد. نمونه‌هایی از این دست نشان می‌دهد که در دوران معاصر، حجت بر ما تمام شده است. من معتقدم جنگ هشت‌ساله دفاع مقدس، در زمینه تربیت، برای بسیاری از ما حجت را تمام کرد.
مصاحبه‌های نوجوانان آن دوران را دیده‌اید؟ گاهی انسان با شنیدن سخنانشان احساس می‌کند عارفی در حال درس‌دادن عرفان است. این حقیقت در لحن و واژه‌هایی که انتخاب می‌کنند آشکار است؛ این‌ها ادا، بازی و نمایش نیست. شیطان به من و شما القا می‌کند که چنین تربیتی ممکن نیست؛ اما بهترین دلیل برای ممکن‌بودنش این است که در واقعیت رخ داده است.
وقتی شخصیت اهل‌بیت (ع) را محور تربیت قرار می‌دهیم، بچه‌ها به آنان دل می‌بندند. در کنار آن، می‌توانیم درباره جهنم هم با زبانی متناسب با سنشان صحبت کنیم و بگوییم: «جهنم جایگاه دشمنان اهل‌بیت (ع) است. مراقب باش در مسیر دشمنان اهل‌بیت قدم نگذاری؛ مبادا در قیامت، آرزوی همسایگی با مولایت امیرالمؤمنین (ع) را از دست بدهی و در کنار دشمنان اهل‌بیت قرار بگیری.»
چنین باوری به زندگی بچه‌ها انگیزه می‌بخشد. دشمن نیز از انگیزه‌سازی‌های کاذب بهره می‌گیرد و با معرفی الگوهایی خاص، آن‌ها را به چهره‌هایی آرمانی در نظر کودکان و نوجوانان تبدیل می‌کند؛ تا جایی که ممکن است بچه‌ها برای دیدن آن افراد، حتی برای یک دقیقه، حاضر باشند هر کاری بکنند. پس چرا ما باید از معرفی الگوهای حقیقی و شایسته به فرزندانمان غافل بمانیم؟
من خیلی دوست دارم اصلاً بنشینیم فقط همین‌ها را تماشا کنیم؛ پای درس این نوجوان‌ها بنشینیم تا یک‌خرده باورمان بیشتر بشه که «شدنی است». نمی‌گویم پیام ندهید؛
تقویت ایمان؛ راهی برای درمان ریشه‌ای مسائل تربیتی
من یادم نرفته؛ ولی می‌دانم شهید رضا پناهی که شما الان دیدید، این‌جوری عاشق خدا شده، این‌جوری عاشق امام زمان (عج) شده، این به این راحتی سمت گناه نمی‌رود. به یک اندازه‌ای از مصونیت رسیده که آدم خیالش آسوده است. من می‌دانم آن کسی که در سن ۱۴-۱۵ سالگی عاشق شهادت است و آرزویش همنشین شدن با اهل‌بیت (ع) است، دیگر اصلاً حرف زدن درباره خیلی از مسائلی که در تربیت جنسی وجود دارد، برایش موضوعیت ندارد.
من دارم مسیری را در مقابل پدرومادرها باز می‌کنم که بسیاری از مسائل تربیت جنسی کلاً از موضوعیت خارج می‌شوند؛ خواهش می‌کنم به این توجه کنید! طرف آمده پیش یک پزشک، می‌گوید: «من مشکل فلان دارم؛ مثلاً فرض کنید یک سردردی دارم.» پزشکی به او می‌گوید: «تغذیه‌ات را درست کن.» می‌گوید: «نگفتم معده‌ام مشکل داردها!» [دکتر می‌گوید] «چقدر من را قبول داری؟» می‌گوید: «خیلی.» می‌گوید: «برو تغذیه‌ات را درست کن.» می‌گوید: «باشه، به خاطر اعتماد به شما می‌روم.» می‌رود تغذیه را درست می‌کند. بعد، پزشک چند وقت دیگر می‌بینتش، می‌گوید: «چرا نمی‌آیی برای سردردت نسخه بپیچم؟» می‌گوید: «آقای دکتر، سردردم خوب شد!»
این دکتر اگر می‌خواست با آن سلیقهٔ مریضش جلو برود، باید یک مسکن برای سردردش می‌نوشت؛ اما آیا به او خدمت کرده بود؟ نه! من دارم آن «اصلاح تغذیه معنوی» را به شما می‌گویم؛ آن تغذیه معنوی که این مدت داریم درباره‌اش صحبت می‌کنیم. اگر درست بشه، خیلی از مسائل تربیت جنسی از موضوعیت می‌افتد.
اگر شماها از بعضی از کارگاه‌های تربیت جنسی خوشتان می‌آید، می‌گویید: «ها! اوست که دارد راهکار می‌دهد»، [باید بدانید] بسیاری از آن‌ها من نمی‌خواهم بگویم همه— دارند آن «مسکن» را می‌دهندها! می‌خواهید مسکن داشته باشید یا می‌خواهید از ریشه درمان شود؟ می‌خواهید به بعضی از مسائل، راهکار سطحی و موقت داده شود یا می‌خواهید با صبر و حوصله، ریشه خیلی از مسائل زده شود؟
بعضی از این مسائل به‌ظاهر به هم مربوط نیست. [مثل اینکه] رفته به دکتر می‌گوید: «نوک دستم خواب می‌رود، نمی‌دانم چه کار بکنم؟» [دکتر] می‌گوید: «ببین، وقتی می‌خوابی، خوب سرت را رو بالش می‌گذاری؟» می‌گوید: «بابا! من نگفتم گردنم درد می‌کند، گفتم دستم [خواب می‌رود]!» می‌گوید: «من هم می‌دانم، ولی این‌ها با هم ربط دارند! حالا می‌خواهی چند سال پزشکی بخوانی تا ربط این‌ها را بفهمی؟ حالا تا بفهمی، برو این را با اعتمادی که به پزشک داری انجام بده؛ اما همین‌قدر بدان، یک عصب در این گردن هست، آن وقتی بد بخوابی و تحریک بشه، اثرش را می‌آید روی نوک انگشتانت می‌گذارد؛ چون بین این تا اینجا یک رابطه وجود دارد، تو نمی‌بینی این رابطه را.»
چقدر [باید] یک مثال بزنم؟ آن‌هایی که در این مسیر مشکلی ندارند، من را ببخشند که این‌قدر روی این مسئله تأکید می‌کنم. خیلی دوست دارم بازم حال‌وهوای جبهه و شهید و شهادت را داشته باشیم؛ بازم برویم سر درس همین بچه‌های جبهه و جنگ؛ بازم یک‌مقدار پای درس نوجوانان عارف بنشینیم.
بسم الله الرحمن الرحیم؛ «وَبَحْ لِی صَدْرِی وَیَسِّرْ لِی أَمْرِی وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِی یَفْقَهُوا قَوْلِی»
با سلام به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و نائب برحقش، این قلب تپنده مستضعفان جهان، امام خمینی، و شهدای راه حق و حقیقت و مجروحین و معلولین. من مهرداد عزیزاللهی، اعزامی از اصفهان هستم که چهارده سالمه. و انگیزه‌ای که باعث شد به جبهه بیایم، واقعاً آن برادرهایی که قبلاً جبهه بودند و می‌آمدند و برای ما تعریف می‌کردند که جبهه چه خاصیت‌های خوبی دارد؛ که مثلاً هر کی برود دیگر ساخته می‌شود از هر لحاظ و دیگر آن ناخالصی‌ها و آن گناه‌ها دیگر در آنجا، در جبهه، معصیت دیگر نمی‌شود. من به جبهه آمدم تا شاید بتوانم در راه خدا کمک کنم و گناهانمان پاک بشود.
– بچه‌جان، چند وقته تو جبهه هستی؟
– الان در حدود هشته‌نه ماه است که در جبهه بودیم که سه ماهش را در کردستان بودیم...
– در کردستان چه کار می‌کردیم؟ ...
در کردستان آن جنبه تبلیغاتی بود که ما کار می‌کردیم. الان که تو گروه تخریب هستی
_چه کار کردی؟ تو این مدت هشت ماه، البته ما هیچ‌کاری نکردیم؛ هر کاری که می‌شد، هر کاری که می‌شد، آن را خدا می‌کرد؛ ما فقط وسیله بودیم و همین!
حالا که ما داشتیم با موتور از خط می‌آمدیم، یک خمپاره تقریباً پنج‌متری قشنگ خورد [نزدیک ما] و موجش ما را تکان داد، ولی ما حتی یک ترکش هم نخوردیم و ما فقط وسیله‌ایم در این جبهه‌ها. خودمان هیچ‌کاری [از دستمان برنمی‌آید]، ضعیفیم در مقابل این قدرت‌ها؛ و این‌طور نیست، این فقط خداست که ما را یاری می‌کند.
– بگو که این‌ها را که عراق در محورهای مختلف می‌کارد، تا به حال خنثی کرده‌اید و آیا مین کاشته‌اید؟
– برای محور خودم، خنثی بله؛ کردیم. یک مقدار این در عملیات بیت‌المقدس بود که برای برادرمان، همان فتح خرمشهر بود؛ مرحله اول و دوم و سوم بیت‌المقدس بود که ما معبر باز کردیم. و آن عملیات رمضان بود که باز معبر باز کردیم توی تیپ نجف اشرف. واقعاً مسابقات زیادی [یا مجاهدت‌های زیادی] برای ما حاصل شد... و همین عملیات که البته من معبرش را باز نکردم، تو گردان بودم.
– خب، پدر و مادرت، می‌خواستی بیایی جبهه، راضی بودند؟ از آن‌ها اجازه گرفتی یا نه؟
– پدر و مادر من، اتفاقاً آن ضمیمه‌ای که آمدند به جبهه را خودشان برای من درست کردند و آقا، واقعاً از آن‌ها تشکر می‌کنم که اجازه دادند بیایم جبهه. و به بقیه پدر و مادرها هم می‌گویم که این‌قدر احساساتی نباشند، وابسته نباشند؛ بگذارند فرزندانشان بیایند جبهه، و واقعاً این جبهه‌ها... بیان جبهه‌ها، بیان بگذارند فرزندانشان بیایند، خداشون، بیان ساخته بشن در این جبهه‌ها. به نظر من هر کس حداقل باید یک هفته بیاید و این جبهه‌ها را حتی به صورت تماشا نگاه کند...
انتهای پیام/
نظر شما