به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، خانم معصومه حمیدنژاد استاد مدرسه علمیه تخصصی ریحانه الرسول سلام الله علیها شهرستان جویبار در گفت‌وگویی که به مناسبت فرا رسیدن ایام البیض و مراسم پرفیض اعتکاف با وی انجام گرفت، ضمن اشاره به فرصت خودسازی اعتکاف و تاثیراتی که می‌تواند در روح و روان فرد ایجاد کند گفت: اعتکاف در نگاه تربیتی یک وقفه آگاهانه در جریانِ پرشتاب زندگی روزمره است که به انسان امکان می‌دهد تا به درون خود بازگردد. این خلوتِ هدفمند موجب مهیا شدن بستری برای تغییرات و تحولات است.

خانم حمیدنژاد همچنین بیان کرد: در این بستر تربیتی، مربی توانمند، نقشِ کلیدی و غیرقابل جایگزین دارد که نه به‌عنوان برنامه‌ریز یا ناظر، بلکه راهبرِ یک فرآیند درونی است که می‌تواند با شناختِ نیازهای تربیتی به معتکف کمک کند تا حضور معناداری را در این سه روز تجربه کند.

وی در این ادامه افزود: بدون نگاه تربیتی ممکن است اعتکاف در سطح یک تجربه احساسی کوتاه مدت باقی بماند یعنی یک مربی آگاه با شناخت مراحل رشدِ روانی - معنوی، اقتضائاتِ سِنّی و نیازمندی‌های مخاطب می‌تواند بیشترین اثراتِ تربیتی را به ویژه بر دانش آموزان داشته باشد.

استاد حوزه در پاسخ به این سوال که آیا اعتکاف یک عمل عبادی فردی است یا کارکردهای اجتماعی هم دارد، گفت: اعتکاف تنها یک خلوت فردی نیست بلکه تمرینی برای بازسازی رابطه انسان با جامعه است. نظم جمعی، رعایتِ حقوق دیگران، سکوت محترمانه، همزیستی اخلاقی، تقارن و توجه به دیگری، همگی مؤلفه‌هایی هستند که در بسترِ اعتکاف تمرین می‌شوند و بعدها به زندگی اجتماعی منتقل می گردند. پس می توان گفت اعتکاف یک آزمایشگاه اخلاقی اجتماعی نیز است.

وی در پایان در مورد نقش طلاب و مبلغین حوزه‌های علمیه در اعتکاف بیان کرد: طلاب و مبلغین به عنوانِ مربیان تربیتی می‌توانند در تثبیتِ انگیزه معتکفین به ویژه نسل نوجوان و جوان و همچنین جلوگیری از بازگشت به الگوهای پیشین مؤثر بوده و در واقع از این فرصتِ تربیتی جامعه که موجب تعمیقِ ایمان و اصلاحِ اخلاق فردی و ارتقای رفتار اجتماعی آنان می‌گردد، بهره بگیرند.

انتهای پیام/