عضو هیات علمی تحقیق مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی و استاد حوزه و دانشگاه گفت: هدف ظهور، صرفاً استقرار عدالت و امنیت جهانی نیست. این دو، شرط لازم و بستر اولیهای هستند برای تحقق غایت اصلی و متعالیِ ظهور، که همانا شکلگیری «جامعهی مهدوی» به معنای کامل و همهجانبهی آن است.
به گزارش پایگاه خبری و رسانهای حوزه علمیه خواهران/ هرمزگان، حجت الاسلام و المسلمین گلکار عضو هیات علمی تحقیق مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی و استاد حوزه و دانشگاه، در جمع طلاب مدرسه علمیه ریحانه الرسول سلام الله علیها جزیره قشم در مشهد مقدس، با اشاره به تصور رایج از آرمانهای عصر ظهور، بیان کرد: هدف ظهور، صرفاً استقرار عدالت و امنیت جهانی نیست. این دو، شرط لازم و بستر اولیهای هستند برای تحقق غایت اصلی و متعالیِ ظهور که همانا شکلگیری «جامعه مهدوی» به معنای کامل و همهجانبه آن است.
وی در تشریح ویژگیهای «جامعه مهدوی» افزود: جامعه مهدوی جامعهای است که در آن تمام شئون زندگی فردی و اجتماعی ـ از فرهنگ، اقتصاد و سیاست تا خانواده، هنر و سبک زندگی ـ بر اساس الگوها و معارف ناب اسلامی سامان یافته و به کمال خود نزدیک شده است. رسیدن به چنین جامعهای نیازمند نقشهی راه و الگوهای عملیاتی است.
استاد گلکار در ادامه با طرح یک نیاز اساسی تأکید کرد: برای گذار از جامعهی موجود به جامعهی مهدوی، به «مهندسان» و «برنامهنویسان دینی» نیاز داریم. افرادی که توانایی استخراج نظاممند معارف دین و «مدلسازی» آنها را برای حل مسائل پیچیدهی جهان امروز داشته باشند. اینان کسانی هستند که میتوانند فقه را از حیطهی احکام فردی به عرصه «فقه تمدنساز» و «نظامسازی» ارتقا دهند.
وی سپس به بیان رسالت ویژهی قشر طلاب و پژوهشگران خواهر پرداخت و بیان کرد: یکی از مأموریتهای خطیر و بیبدیل طلاب و فضلای خواهر در این مسیر، «کشف برنامههای زندگیِ خواهران از متن شریعت» است. یعنی باید با پژوهشی عمیق و اجتهادی پویا، الگوها و دستورالعملهای عینیِ زندگی زن مسلمان را در همه عرصهها استنباط و ارائه کنند. این کار، مهندسی بخش حیاتی از جامعهی مهدوی است.
استاد گلکار در پایان، نتیجهگیری کلیدی خود را اینچنین بیان داشت: تحصیل، پژوهش و تلاش علمی در حوزههای علمیه ـ بهویژه برای طلاب خواهر ـ با این نگاه، دیگر یک فعالیت صرفاً آموزشی نیست؛ بلکه عین "سربازی برای امام زمان(عجلتعالیفرجهالشریف)" است. سربازی که سلاح آن، قلم، تفکر و تولید الگو است و میدان آن، عرصهی ساختن زیرساختهای فکری و عملی جامعهی موعود بر اساس دین خداوند است.
استاد حوزه و دانشگاه در پایان یادآوری کرد: این نگرش، «انتظار» را از حالت انفعالی و احساسی صرف خارج کرده و به آن هویتی فعال، مسئولیتپذیر و سازنده میبخشد.
نظر شما