به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، خانم فریبا علاسوند، عضو هیئت‌علمی پژوهشکده زن و خانواده در یادداشتی نوست: صرف‌نظر از ابعاد سیاسی اعتراضات و اغتشاشات دی‌ماه، در تمام مدتی که گذشت من اندیشناک مسأله دیگری بوده‌ام. در گیرودار نوشتن درباره آن، جنگ بی‌رحمانه آمریکا و اسرائیل علیه کشور و مردم عزیز ما درگرفت که منجر به حضور چشم‌گیر مردم در خیابانها شد. این راهپیمایی خیابانی شبانه و مکرر سوی دیگری از همان مسأله را پیش رویم گشود. مفهوم محوری در این دغدغه "قداست" است. سوزاندن قرآن‌ها، به آتش کشیدن مساجد و تخریب امام‌زاده ها جلوه بیرونی یک اتفاق درونی تر با هسته تربیتی است.

امر مقدس با هر قرائتی و در هر آیینی احترام میخرد و یکی از رسالت‌های والدینی آموزش همین مسأله به نسل بعدی است. فروپاشی امر مقدس در اذهان نسل بعدی به منزله ترک یک بافت فرهنگی و اخلاقی بسیار بزرگتر است. اگر چه مقدس سازی گاهی در خدمت پروژه تحمیق آدمیان و تثبیت قدرت خودکامگان قرار گرفته اما در یک روند اصیل و بر پایه آثار واقعی الهی مقدسات در خدمت آرامش بشر بوده‌اند. در جامعه مسلمان ایرانی همواره قرآن مقدس بوده و در زمانه‌ای که حتی والدین از سواد کافی برای خواندن قرآن برخوردار نبودند آن را در بهترین جای خانه نگهداری کرده و فرزندان را به بوسیدن و محترمانه نگه داشتن آن وامی داشتند چنان که این کتاب شریف زینت بخش لحظه‌های زیبای زندگی آنان و مایه برکتشان بوده است.

در میان این مردم مسجد مأمن و محل عبادت و مقدس بوده است و امامزادگان بهترین ملجأ برای عرض حاجت و رفع گرفتاری ها، مقام مادری، جایگاه پدری و موقعیت معلمی نیز از اعتبار و احترام ویژه‌ای برخوردار بودند و این مردم در هاله ای از این امور مقدس و محترم با کرامت زندگی کرده‌اند.

حوادث ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نشان داد رسالت والدگری در این‌باره دچار آسیب بوده و آن همه زیبایی به درستی درباره قشری از جامعه منتقل نشد. اگرچه از زمانی که مراجع هنجار ساز به ویژه شبکه‌های اجتماعی نسل جدید را ربودند نقش تربیتی والدین تضعیف شد اما نمی‌توان از پدیده غفلت والدینی در تربیت فرزندان چشم پوشی کرد.

پرده دوم: زمانی نقش والدینی در این باره آشکارتر می‌شود که می‌بینیم در خیزش مردمی جنگ رمضان نسل خیره کننده ای از نوجوانان و جوانان ایرانی دیده می‌شوند با همان دغدغه امر مقدس که عبارت است از پرچم، خاک، قرآن مساجد، توسل، حرم.

این نسل هم در معرض مراجع هنجار ساز بوده‌اند اما تفاوتی که وجود دارد این است که والدین آنها این فضا را مدیریت کردند، به آنها آرمان دادند، با آنها گفتگو کردند، پیچ تلویزیون ملی در خانه هایشان خاموش نیست، اهل اعتکاف و مسجد بوده‌اند، گاهی با راهیان نور همراه شده‌اند، گاهی به هیأت رفته‌اند، کتاب خوانده‌اند، با قرآن انسی دارند و در خانه هایشان امر مقدس بازتولید می‌شود.

انتهای پیام/