به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، حجت‌الاسلام والمسلمین حسین تمرخانی، مدیر حوزه علمیه خواهران استان ایلام در مطلبی یک جانبه گرایی و موضع‌گیری دانشگاه‌الأزهر مصر در باب حمله پایگاه‌های نظامی آمریکایی در کشورهای عربی منطقه را مورد انتقاد قرار داد که مشروح آن در ادامه آمده است:

به نام خدا

جناب آقای دکتر احمد الطیب

و شورای علماء الأزهر مصر

سلام علیکم

نمادهای بسیاری از ایثار و ایمان مردم منطقه در حافظه جمعی ما ثبت شده است؛ازجمله تصویر کودک مصری که با دستان خالی،در تلاشی انسانی برای رساندن نان به گرسنگان، دیوار حائل را شکافت تصویری که نشان داد روح مردمِ مسلمان—فارغ از تصمیم‌های حاکمیتی—همچنان پایبند به وجدان اخلاقی و تعهد دینی خویش‌اند.این رفتارهای خالصانه بر ما آشکار می‌سازد که ملت‌های مسلمان، برخلاف برخی محدودیت‌های سیاسی که از طرف حاکمان بی اختیار منطقه بر آنان تحمیل شده، دل در گرو عدالت‌طلبی، دفاع از مظلوم و مقاومت در برابر سلطه دارند. درحالی که گاهی در مقام‌های علمی و دینی،

شاهد سکوتی طولانی و مواضعی هستیم که گویی بیشتر تحت تأثیر قدرت‌های بزرگ و رژیم‌های ظالم است.

جمهوری اسلامی ایران،با توکل به خداوند، هدایت رهبری حکیم، حضور مردمی هوشیار و تکیه بر جبهه‌ای از آزادی‌خواهان، در مسیر دفاع از حق حاکمیت خود و دفاع از مظلومان، ایستادگی کرده و از اصول اسلامی خود قدمی عقب ننهاده و به فضل الهی همواره پیروز میدان بوده است.ما هیچگاه تحت تأثیر تهدیدها و فشارها، در دفاع از خود و مظلومان دنیا عقب‌نشینی نکرده‌ایم.

آنچه از شما و نهادهای دینیِ منطقه انتظار می‌رود، این است که تا دیر نشده، خود را پاره ای از جسمِ واحدِ امت اسلامی بدانید و از هر نوع همسویی ناخواسته با سیاست‌های خصمانه استعمارگران که به تفرقه امت اسلامی می‌انجامد،پرهیز نمایید.

از این رو پرسش ‌هایی در سطح امت اسلامی پدید آمده که نیازمند توجه صادقانه‌اند:

آیا از خود پرسیده‌اید که چرا کشورهای مسلمان، خاکِ کشور خود را که ناموس مسلمین است به پایگاهِ نیروهای متخاصم تبدیل کرده‌اند؟

آیا چگونه می‌شود که خاکِ کشورهای اسلامی، محلِ پشتیبانی، تجدید قوا و جاسوسیِ دشمنانِ اسلام شود؟ آیا چگونه قبول می کنید که کودکان و زنانِ بی‌دفاع مسلمان و روزه دار ایرانی،توسط پایگاه‌ های تروریستی مستقر در این کشورهای همسایه با بمب های چند تُنی به خاک و خون کشیده شوند؟

آیا مگر غیر از این است که اغلب کشورهای منطقه نه با اِشغال!!! بلکه‌ با دعوت از آمریکایی‌ها توسط حاکمان دست نشانده و مرعوب، خاک خود را در اختیار نیروهایی تروریستی آمریکایی گذاشته و جزیی از خاک کفر گردیده اند؟

آیا مگر نمی دانید ما دو مرتبه در بین مذاکرات با تحریک کشورهای خائن منطقه مورد حمله قرار گرفتیم و آن کشوری که مدارسش، بیمارستان هایش و مرکز علمی اش مورد هدف دشمن قرار گرفته ما هستیم!

حاشا و کلّا که اگر بر این ظلم بَیّن چشم پوشید و تلاش کنید تا صورت مسئله را پاک کنید و اینگونه خود را شریک در این جفاکاری کنید!

این پرسش‌ها نه برای ایجاد تنش، بلکه برای یادآوری مسئولیتی که بر عهده‌ی طالبان علم، گذاشته شده است.

کشور مصر، با میراثی کهن و جایگاهی روشن، می‌تواند نقشی فراتر از وضع کنونی در حمایت از مردم مورد تهاجم قرار گرفته ایران اسلامی را ایفا کند.تاریخ گواه است که هرگاه اراده و استقلال تصمیم‌گیری بر سیاست‌های منطقه‌ای سایه انداخته، جهان اسلام از آن بهره برده است. اما عملکرد سال‌های اخیر، به‌ویژه در جریان کمک‌رسانی به مردم غزه، پرسش‌هایی دیگر در ذهن ملت‌ها ایجاد کرده است؛پرسش‌هایی که پاسخ آنها می‌تواند جایگاه مصر را، نه در کلام، بلکه در عمل، به‌عنوان کشوری در حمایت از فلسطین، تثبیت یا متزلزل کند.

حاکمیت مصر اگر بر اصول حسن همجواری، مسئولیت اخلاقی و موضع اسلامی خود پای می‌فشرد،می‌توانست و می‌تواند نقشی اثرگذارتر در یاری مردم فلسطین داشته باشد.

و اگر واقعا درد همسایه را باور می‌کردید ارتش پرطمطراق مصر را به حرکت در می‌آوردید و فلسطین، این قلب تپنده جهان اسلام را،یاری می‌کردید.صد البته بارها که حاکمان مصر، هر زمان این مردمِ مظلوم نیاز به کمک و دریافت مساعدت های بشردوستانه داشته‌اند، دروازه‌های کمک را مسدود کرده و تا زمانی که اسرائیل اجازه نداده، اقدامی نکرده‌اند،فَتَأَمَّل جَیِّداً.

شما در سمت درست تاریخ نایستاده اید! و نباید انسانیت و اسلامیت را در مسلخ سازشکاری ذبح می‌کردید و قربانی زیاده خواهی استکبار و صهیونیسم می‌شدید.

حیف! شما وجاهت و سابقه ریشه‌دار الازهر را فدای مستکبران و حاکمان بی‌اختیار منطقه کردید.از این پس،حتی برای اعلام استهلال ماه در نزد امت اسلامی دچار تردید واقع می‌شوید!

امید است این نقد خیرخواهانه زمینه‌ای برای بازاندیشی و بازگشت به همان نقش تاریخی و اصیل باشد.

فَأَیْنَ تَذْهَبُونَ؟

این پرسش نه به قصدسرزنش،بلکه فراخوانی است به تأمل،حکمت و بازگشت به رسالتی که خداوند بر عهده‌ی عالمان نهاده است.

حسین تمرخانی