به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، خانم حبیبه شاهنده، داور منتخب جشنواره علمی «بانوی کرامت» از استان اردبیل، در گفت‌وگویی به ارزیابی کیفی مقالات رسیده به این دوره از جشنواره پرداخت.

خانم شاهنده، مدیر مدرسه علمیه خواهران ثامن‌الحجج(ع) شهرستان پارس‌آباد، تدوینگر متون درسی حوزه‌های علمیه خواهران، مدرس حوزه علمیه، مبلغ و فعال فرهنگی و نویسنده کتاب «نگاهی به عوامل و موانع قرب الهی» است.

مشروح گفت‌وگو با خانم شاهنده به شرح زیر است:

وی در پاسخ به این سؤال که آیا آثار به سمت باز کردن گره‌ای از مسائل فکری، معرفتی یا اجتماعی حرکت کرده و به مسائل کاربردی روز نگاهی داشته‌اند، گفت: با نگاهی به موضوعات و محتوای مقالات، تا حدودی بله؛ اما نه به‌صورت گسترده و فراگیر. در واقع می‌توان گفت بخشی از آثار واقعاً مسئله‌محور بودند و سراغ گره‌های واقعی فکری، معرفتی یا اجتماعی رفته بودند؛ مثلاً در حوزه‌های اخلاق، مباحث خانواده، سبک زندگی و مسائل معرفتی، این دسته از آثار تنها به نقل اقوال پیشینیان بسنده نکرده، بلکه با طرح سؤال مشخص و بررسی پیشینه، به سمت تبیین مسئله، تحلیل موضوع و ارائه راهکار رفته بودند.

داور منتخب جشنواره علمی «بانوی کرامت»، افزود: با این حال، در برخی از آثار همچنان غلبه با بازتولید، تلخیص، تبویب مجدد یا تطبیق‌های تکراری اقوال بود و به مسائل مسئله‌محور پرداخته نشده بود.

افت امتیاز آثار در گرو ضعف‌های پرتکرار پژوهشی

خانم شاهنده در بخش دیگری از سخنان خود، در خصوص نقاط ضعف پرتکراری که منجر به افت مجموع امتیاز آثار در این دوره شد، خاطرنشان کرد: از مهم‌ترین ضعف‌های تکرارشونده می‌توان به تکراری بودن برخی موضوعات، غیرمسئله‌محور بودن، نامشخص بودن روش تحقیق، نقلی بودن محتوا، استفاده سطحی یا یک‌طرفه از منابع، عدم مراجعه به منابع و متون جدید، نبودِ مقایسه، نقد، داوری و استدلال مستقل، نتیجه‌گیری غیرکاربردی و بی‌توجهی به نیازهای روز اشاره کرد.

چراغ راه طلاب؛ معرفی سه اولویت کلیدی برای دوره‌های آینده

وی در پاسخ به این سؤال که چه اولویت‌هایی می‌تواند به‌عنوان چراغ راه پژوهشگران در دوره‌های آینده جشنواره باشد، سه مؤلفه اساسی را به شرح زیر یادآور شد:

۱. انتخاب موضوع با محوریت نیاز مخاطب: اولویت نخست، تمرکز بر پاسخ‌دهی به نیازهای واقعی (به‌ویژه در حوزه زن، خانواده و سبک زندگی) و مسئله‌محور بودن موضوع است. موضوع باید از یک نیاز واقعی برخاسته باشد، سؤال مشخصی داشته باشد و زاویه جدیدی به مسئله اضافه کند؛ ضمن اینکه پرهیز از موضوعات تکراری و کلی‌گویی کاملاً ضروری است.

۲. روش‌مندی و استدلال‌محوری در نگارش: پژوهشگران باید در شیوه تحقیق و نگارش، ساختار منطقی و روش‌مند (همچون استفاده از روش تحقیق پیمایشی) داشته باشند و از توصیف محض فراتر رفته و به تحلیل، نقد، مقایسه و استنتاجِ مستدل روی بیاورند تا نتیجه‌گیری راهگشا و کاربردی باشد. همچنین رعایت آیین نگارش و ویرایش زبانی نباید فراموش شود.

۳. استفاده از منابع متنوع، دست‌اول و معتبر: اصالت، اعتبار و استفاده انتقادی از منابع باید به‌گونه‌ای باشد که ضمن حفظ دقیق امانت‌داری علمی و ارجاعات، محتوای مقاله کاملاً متقن و کاربردی شکل بگیرد.

انتهای پیام/