به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/مازندران، خانم فریبا رهنما کارشناس دینی مدرسه علمیه تخصصی حضرت آمنه سلام‌الله‌علیها فریدونکنار در گفت‌وگویی با اشاره به سرعت سرسام‌آور زندگی مدرن تأکید کرد: در میان هیاهوی روزمره، بسیاری از انسان‌ها از فرصت تفکر و آرامش محروم شده‌اند. ایشان بیان داشت که خود بارها در زندگی شخصی، فشارها را تجربه کرده و دریافته است که تکیه بر توان بشری به تنهایی کافی نیست. وی راهکار خروج از این سرگشتگی را پناه بردن به یاد خدا دانست، زیرا تنها اوست که از هر کاستی و نقصی مبراست. به اعتقاد این کارشناس دینی، همین بازگشت به منبع لایزال الهی است که می‌تواند سنگینی درگیری‌های ذهنی را از دوش انسان بردارد.

کارشناس دینی در تبیین جایگاه دعا در زندگی معتقد است که نباید آن را تنها ابزاری برای درخواست نیازهای مادی تقلیل داد. وی دعا را یک گفتگوی بی‌واسطه و صمیمانه با معبود می‌داند که اعتراف به ضعف در برابر قدرت لایزال الهی، زیباترین بخش آن است. وقتی انسان به خواندن ادعیه نابی همچون کمیل یا ابوحمزه می‌پردازد، در واقع در حال خلوت کردن با خالق مهربان است. این خلوتِ عارفانه، فرصتی است تا دغدغه‌های سنگین، با اعتماد به شنونده‌ای که همواره شنوای رازهای ماست، به زمین گذاشته شود.

وی در ادامه با بازخوانی خاطره‌ای از زیارت مشهد در سال ۸۹، بر این نکته تأکید کرد: زیارت در حقیقت یک کلاسِ درسِ بزرگ است. زیارت نیازمند برنامه‌ریزی پیچیده نیست، کافی است ادب بندگی را رعایت کنیم و هدایت کارها را به صاحب‌خانه بسپاریم. اگر انسان خالصانه همه امور را به خدا بسپارد، گره‌های ذهنی به‌سادگی باز خواهند شد.

وی افزود: کهلازم نیست لزوماً ساعت‌های طولانی برای دعا وقت گذاشت؛ بلکه بهره‌گیری از ثانیه‌های طلایی صبح یا گوش دادن به ادعیه در مسیر، معجزه می‌کند. این کار به انسان کمک می‌کند تا ذهن خود را از ترافیک و استرسِ دنیای بیرون جدا کند. مهم‌تر از همه، گفت‌وگو با زبان خودمان با خداوند در طول روز است که ارتباط روحی را در تمام لحظات زندگی حفظ می‌کند.

کارشناس دینی ادعیه و زیارات را پنجره‌هایی رو به بی‌نهایت خواند که در دل طوفان‌های زندگی، ما را به ساحل آرامش می‌رسانند.

وی توصیه کرد: نگاه خود را از «حاجت‌روایی صرف» به سمت «ساختن خویشتن» تغییر دهیم تا از این میراث گران‌بها در مسیر رشد بهره ببریم، اگر رویکرد ما در دعا تغییر کند، این مسیر به بهترین همراه ما در پیمودن طریق کمال تبدیل خواهد شد. این باور، می‌تواند زندگی یک مؤمن را از اساس دگرگون کرده و به آن معنای عمیق‌تری ببخشد.

انتهای پیام/