به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، خانم سمیه کیاهور، طلبه سطح ۴ رشته تفسیر تطبیقی مدرسه علمیه تخصصی قاسم‌بن‌الحسن (ع) و معاونت پژوهش مدرسه علمیه تخصصی رفیعه‌المصطفی(ع) تهران و از طلاب ممتاز و فعال عرصه‌های پژوهشی، تبلیغی و فرهنگی، که در آیین آغاز سال تحصیلی حوزه‌های علمیه خواهران (چهارم مهرماه) با حضور آیت‌الله اعرافی، رئیس شورای سیاستگذاری حوزه‌های علمیه خواهران، حجت‌الاسلام‌والمسلمین علیزاده، مدیر حوزه‌های علمیه خواهران و خانم برقعی، مدیر جامعه‌الزهرا (س) مورد تجلیل قرار گرفت، در گفت‌وگویی به تشریح مسیر علمی و تجربیات زیسته خود پرداخت.

ـ چه عاملی باعث شد مسیر تحصیل علوم دینی و طلبگی را انتخاب کنید؟

آغاز این مسیر برای من، دغدغه‌ای معرفتی بود؛ اینکه دین چگونه می‌تواند به پرسش‌های بنیادین انسان درباره هستی، اخلاق، خانواده و جامعه، پاسخی عمیق، مستدل و راهگشا بدهد. به‌تدریج دریافتم که فهم دقیق معارف اسلامی، به آموزش روشمند، پژوهش مستمر و شناخت مسائل زمانه نیاز دارد.

فضای معنوی خانواده و آشنایی با استادانی که علم را با اخلاق و تعهد همراه کرده بودند، در شکل‌گیری این انتخاب مؤثر بود. همچنین، تحصیل در حوزه و دانشگاه این فرصت را برایم فراهم کرد تا از دو منظر مکمل به مسائل علمی بنگرم و اهمیت ارتباط میان معرفت دینی و دانش دانشگاهی را بیشتر درک کنم. برای من، طلبگی صرفاً یک مسیر تحصیلی نبود؛ انتخاب راهی بود که در آن، آموختن با مسئولیت همراه است. باور دارم فهم دین، زمانی به ثمر می‌رسد که با تعهد به حقیقت، امانت‌داری علمی و تلاش برای پاسخ‌گویی به نیازهای فکری و فرهنگی جامعه همراه باشد.

ـ در ابتدای مسیر چه تصوری از طلبگی داشتید و اکنون، پس از کسب این موفقیت علمی، آن افق چه تغییری کرده است؟

در آغاز، بیشتر به فراگیری علوم حوزوی و پیمودن مراحل تحصیل می‌اندیشیدم؛ اما با پیشرفت علمی و تجربه حضور در عرصه‌های پژوهشی و آموزشی، دریافتم که تحصیل، مقدمه‌ای برای مسئولیتی گسترده‌تر است. علم زمانی اثرگذار خواهد بود که از مرحله دانستن فراتر برود و به تحلیل مسائل، تولید دانش و ارائه راه‌حل منتهی شود.

تجربه تحصیل هم‌زمان در حوزه و دانشگاه تا بالاترین مقطع تحصیلی دانشگاهی، فعالیت در معاونت پژوهش، تدریس در حوزه و دانشگاه و برگزیده‌شدن در المپیاد علمی، این نگاه را در من تقویت کرده است که موفقیت علمی، بیش از آنکه مقصد باشد، فرصتی برای رشد و خدمت بیشتر است. امروز طلبگی را در پیوند سه عرصه می‌بینم: تعمیق معرفت دینی، تولید دانش و پاسخ‌گویی به مسائل جامعه. حوزه پیشرو باید ضمن صیانت از مبانی اصیل اسلامی، تحولات فکری و اجتماعی را به‌درستی بشناسد و در مواجهه با پرسش‌ها و شبهات معاصر، به‌جای پاسخ‌های کلی، استدلال‌های متقن و راهکارهای قابل دفاع ارائه کند. از این منظر، افق طلبگی برای من از تحصیل و کسب موفقیت فردی فراتر رفته و به مسئولیتی علمی و اجتماعی تبدیل شده است.

ـ با توجه به نقش‌های چندگانه بانوان، چگونه توانستید میان این نقش‌ها و تحصیل ممتاز توازن برقرار کنید؟

به باور من، توازن میان مسئولیت‌های خانوادگی، تحصیل و فعالیت‌های علمی، به هدف‌گذاری روشن، اولویت‌بندی و مدیریت زمان نیاز دارد. تحصیل هم‌زمان در حوزه و دانشگاه، فعالیت در معاونت پژوهش، تدریس و حضور در رقابت‌های علمی، مستلزم برنامه‌ریزی منظم، استمرار و استفاده درست از فرصت‌ها بوده است. در این مسیر، همراهی خانواده و شناخت واقع‌بینانه ظرفیت‌ها و محدودیت‌ها نیز اهمیت داشته است. تجربه من نشان می‌دهد که می‌توان میان مسئولیت‌های خانوادگی و رشد علمی پیوندی سازنده برقرار کرد؛ به شرط آنکه برنامه‌ریزی متناسب با شرایط زندگی باشد و زمینه حمایت و مشارکت فراهم شود.

ـ از دیدگاه شما، طلبه تراز و پیشرو امروز چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟

به نظر من، طلبه پیشرو باید در کنار تسلط بر علوم حوزوی، قدرت تحلیل، مهارت پژوهش و شناخت دقیقی از مسائل روز داشته باشد. امروز صرف فراگیری دانش کافی نیست؛ طلبه باید بتواند با رویکردی روشمند، به پرسش‌های جامعه پاسخ دهد و میان معارف دینی و نیازهای واقعی مردم پیوند برقرار کند. تقوا، اخلاق علمی، توانایی گفت‌وگو و قدرت تبیین معارف دینی به زبانی روشن و متناسب با مخاطب نیز از ویژگی‌های ضروری اوست. طلبه تراز کسی است که علم را عمیق می‌آموزد، مسئولانه می‌اندیشد و دانش خود را در مسیر حل مسائل جامعه و خدمت به مردم به کار می‌گیرد.

انتهای پیام/