استاد حوزه در پنجمین نشست آموزشی اخلاق در مدرسه علمیه امالائمه شهرستان اقلید، با تبیین مفهوم «غفلتدرمانی» و تفاوت میان غفلت و ذکر، بر نقش اصلاحگر ذکر در ارتقای مرتبه معنوی طلبهها تأکید کرد و فرآیند تحول ذکر از سطح زبانی به ذکر قلبی و پیوند با محبت الهی را مورد بحث و بررسی قرار داد.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کوثر در فارس، خانم میرباقری، معاون فرهنگی مدرسه علمیه ام الائمه سلام الله علیها، درباره برگزاری پنجمین جلسه از سلسله جلسات آموزشی اخلاق، که با حضور طلاب، در مدرسه علمیه امالائمه سلاماللهعلیها شهرستان اقلید برگزار شد، گفت: این دوره آموزشی در قالب دوازده جلسه برنامهریزی شده است و هدف اصلی آن، توجه به اخلاق طلبه و اصلاح رفتارهای برخاسته از آموزههای دینی است.
حجتالاسلام و المسلمین ایمنی، استاد حوزه علمیه، به موضوع «غفلتدرمانی» پرداخت و بیان کرد: غفلت و ذکر دو امر کاملاً متمایز هستند که نه میتوانند با هم جمع شوند و نه با هم رفع گردند.
وی در ادامه بیان کرد: ذکر تنها یک مفهوم لغوی نیست، بلکه نیرویی اصلاحگر است که انسان را از فراموشی باز میدارد و طبق نظریه ملاصدرا، به اصلاح قوای درونی کمک میکند؛ همچنین بر اساس نظر فخر رازی، ذکر ابزاری است برای خروج از غفلت و ورود به میدان مشاهده، که این مشاهده یا از طریق ترس از پروردگار و یا از طریق شدت محبت به او حاصل میشود. در نهایت، ذکر به معنای تسلیم در برابر هستی است که باعث میشود تمام اعضای وجود انسان با خداوند پیوند یابند و این «راز» میان بنده و خالق، در چهار سطح از ارتباط میان خالق و مخلوق، روزیرسانی، هدایتگری و در بالاترین مرتبه یعنی عشق و محبت الهی تجلی مییابد.
استاد حوزه علمیه، به مفهوم هدایت پرداخت و آن را به دو معنای تعیین مسیر و فراهم کردن اسباب رسیدن به مطلوب تفسیر کرد: با رسیدن به این مرتبه، ذکر به «ذکر قلبی» تبدیل میشود. ذکر قلبی میتواند به دو صورت با تکلف و تمرین، یا بدون تکلف و به صورت خودجوش باشد و در سه مرحله تکامل مییابد؛ یعنی ابتدا از مرحله عمومی و آغاز ذکر شروع شده، سپس به دو سطح عام و خاص میرسد و در نهایت به مرحلهی اخص میرسد که در آن ذکر از زبان خارج شده و «مذکور» بهطور کامل در دل جای میگیرد. این مباحث با استناد به آموزههای کتاب «داستانهای شگفت» اثر آیتالله دستغیب و کتاب «ذکر، زاکر، مذکور» بازخوانی شده است.
انتهای پیام/
نظر شما