گاهی درد ما واقعی است، اما شیوه بیانمان باعث میشود بهجای شنیدهشدن، فقط احساس گناه ایجاد کنیم. چگونه بدون مظلومنمایی، از خستگیها و نیازهایمان حرف بزنیم؟
