علم رزقی است که با عمل و نشر، زیاد می‌شود

امام جمعه پلدختر در جمع طلاب حوزه علمیه الزهرا پلدختر، ضمن تأکید بر استفاده از فرصت ماه‌های پرفیض رجب، شعبان و رمضان به‌عنوان «فصل معنویت»، به مبحث آداب علم‌آموزی پرداخت. ایشان با استناد به روایات، علم را رزقی الهی دانستن که با عمل به آن و نشرش، رشد و تعالی می‌یابد.

به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/لرستان، حجت‌الاسلام‌والمسلمین حاجی‌وند، امام جمعه شهرستان پلدختر، در ابتدای سخنان خود، به اهمیت تقارن ماه‌های رجب، شعبان و رمضان با سه ماه زمستان اشاره کرد و گفت: حضرت آقا یک بار از این سه ماه به عنوان «فصل معنویت» تعبیر کردند، شایسته است انسان با برنامه‌ریزی دقیق، از اعمال، ادعیه و فرصت معنوی این سه ماه حداکثر استفاده را ببرد.

وی در ادامه، مبحث آداب علم‌آموزی را پیگیری کرده و نکته اول را «عمل کردن به علم» دانست و تصریح کرد: هدف غایی از آموختن علم، عملیاتی کردن آن است. انسان به هر میزان که علم می‌آموزد، مسئولیت بیشتری بر دوش او قرار می‌گیرد.

علم برای عمل است؛ علم رزقی است که با عمل و نشر، زیاد می‌شود.

وی با استناد به کلام امیرالمؤمنین علی علیه السلام در «غررالحکم» که فرمود: «عِلمٌ بِلا عَمَلٍ کشَجَرٍ بِلا ثَمَرٍ»، افزود: درخت بی‌ثمر گاهی سایه دارد، اما عالمی که به علمش عمل نمی‌کند، حتی سایه‌ای برای جمع شدن مردم در زیر آن ندارد و با اشاره به روایت دیگری از ایشان یادآور شد: «ما عَلِمَ مَن لَم یَعمَلْ بِعِلمِهِ» (کسی که به علم خود عمل نکند، عالم نیست)

حجت‌الاسلام حاجی‌وند، علم را رزق الهی خواند و دو راهکار برای افزایش این رزق معنوی بیان کرد:

۱. عمل کردن: «هر کس بیشتر به علمی که آموخته عمل کند، علم‌های جدیدی روزی‌اش می‌شود و این سنت الهی است.» وی در تأیید این مطلب، حدیث امام محمد باقر علیه‌السلام را ذکر کرد که فرمود: «مَن عَمِلَ بما یَعلَم عَلَّمَهُ الله ما لَم یَعلَم» (هر کس به آنچه که می‌داند عمل کند، خداوند آنچه را که نمی‌داند به او خواهد آموخت).
۲. نشر علم: ایشان با توضیح ریشه‌های واژه «زکات» (به معنی پاک کردن و نمو یا رشد دادن)، نشر علم را زکات آن دانست و گفت: یک طلبه با نشر علم، هم علمش را پاک و هم آن را زیاد می‌کند.

امام جمعه پلدختر در پایان با اشاره به حکمت ۱۴۷ نهج‌البلاغه، سه برتری علم نسبت به ثروت را از دیدگاه امام علی علیه‌السلام تبیین کرد:

پاسداری: علم، تو را پاسداری می‌کند، ولی تو باید مال را پاسداری کنی.
نمو: هزینه کردن (انفاق) مال، آن را کم می‌کند، در حالی که علم با انفاق (یاد دادن و نشر)، افزون می‌گردد.
پایداری: مال با زوالش از بین می‌رود، ولی علم پایدار است.

علم برای عمل است؛ علم رزقی است که با عمل و نشر، زیاد می‌شود.

انتهای پیام/

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha