به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران/ایلام، حجت الاسلام و المسلمین حسین تمرخانی مدیر حوزه علمیه خواهران استان ایلام در یادداشت خود با انتقاد سخنان عباس عبدی روزنامه‌نگار و تحلیگر مسائل سیاسی-اجتماعی گفت: برخی نظریه‌پردازان، با بهره‌گیری از تریبون‌های عمومی، به جای تبیین واقعیت‌ها، به «بر چسب زنی اجتماعی» روی آورده‌اند که این رفتار نشان‌دهنده نوعی «بیگانگی با مقتضیات زمانه» است. متن یادداشت به‌شرخ زیر است:

اینگونه اظهارنظرها، برخلاف واقعیت‌های میدانی و فراتر از یک نقد ساده، از نوعی «گسست میان نظریه‌پردازان و واقعیت‌های اجتماعی» است؛ رویکردی که از بن‌بستِ فکری و ناتوانی در درکِ منطقِ ایستادگی ملت در برابر تهدیدات فرامرزی نشأت می‌گیرد. ملتِ ایستاده، هرگز در برابر برچسب‌های واهی و تحلیل‌های تقلیل‌گرایانه و متزلزلِ نظریه‌پردازان، جایگاه و اقتدار خود را از دست نخواهد داد.

پدیده‌ برچسب‌زنی به توده‌های مردم، نشان‌دهنده نوعی «سوگیری شناختی» و نگاهی برخاسته از عقده‌ نسبت به اقتدارِ مردمی است؛ ملتی که همواره بر کرامت و استقلال خویش پافشاری کرده و هرگز حاضر به پذیرشِ ساختارهای سلطه‌پذیر نبوده است. افرادی که امروز در میدان، مردم را مورد هجمه قرار می‌دهند، همان کسانی هستند که با سیاست‌های نخ‌نمایِ وابسته به غرب، توانِ مقابله با چالش‌های بنیادین را ندارند. اینگونه اظهارنظرها، فاقد وجاهت علمی بوده و صرفاً حاصلِ نگاهی منجمد و دور از واقعیت‌های حاکم بر ساختار اجتماعی ایران است.

استفاده از واژه‌ «رانتی» برای توصیف امتی که رسالت بزرگِ دفاع از حاکمیت و ارزش‌های بنیادین را بر عهده دارد، از نظر جامعه‌شناسی سیاسی، کاملاً مخدوش و بی‌معناست؛ همان ملتی که رهبر معظم انقلاب (مدظله‌العالی) در نخستین پیام خود درباره آنان فرمودند: «این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید.»

بحران اصلی در اینجا است که برخی نظریه‌پردازان، با بهره‌گیری از تریبون‌های عمومی، به جای تبیین واقعیت‌ها، به «بر چسب زنی اجتماعی» روی آورده‌اند. این رفتار نشان‌دهنده نوعی «بیگانگی با مقتضیات زمانه» است. در حالی که ملت برای دفاع از تمامیت ارضی و حاکمیت ملی صف‌آرایی کرده‌اند، شما به جای تحلیلِ این کنشگریِ مدنی، به تهمت می‌سپریدشان. این رویکرد، نشان از یک «بحران هویت تحلیلی» دارد؛ جایی که آبشخور فکری از رسانه‌های بیگانه تأمین شده و در نتیجه، مرعوبِ استراتژی‌های دشمن شده‌اند و تلاش می‌کنند با ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت، رسواییِ قبله‌آمالِ خود را بپوشانند.

حضورِ این توده‌ دشمن‌شکن، دشمن را در وضعیت سردرگمی و کلافگی قرار داده است؛ لذا این واکنش‌های تند و گزافه‌گویی‌ها، تنها نشانه‌ی رنجِ ناشی از شکستِ تحلیل‌های شماست. همبستگی میان تمام اقوام و گروه‌ها، نشان‌دهنده عمق باور ملت به آرمان‌های انقلاب اسلامی است؛ ملتی که با همبستگیِ خود، هرگونه تلاش برای ایجاد تشتت و طمع‌ورزی را خنثی می‌کند. ناگفته نماند در روزهایی که میهن زیر شدیدترین هجمه‌های بی‌رحمانه قرار گرفت، این جریان‌های تحلیلی، سکوت گزینش‌گرایانه داشتند و نقشی در دفاع از اعتبار ملی ایفا نکردند.

در شرایط حساسِ جنگی و تهدیدهای امنیتی، هر کنشی که در صدد گسستنِ انسجام ملی باشد، در حکم «هم‌سویی با استراتژی‌های دشمن» است. کسانی که از واقعیت‌گرایی دور هستند، نمی‌توانند تفاوت میان «اعتراضِ سازنده برای حفظ منافع ملی» و «بی‌نظمی» را درک کنند. مردم در واقع با حضور در صحنه، در اعتراض به زیاده‌خواهی‌های استکبار و برای جلوگیری از تکرار سیاست‌های خسارت‌بارِ گذشته (مانند برجام)، در حال اعمال «کنترل اجتماعی» و پاسداری از سرمایه‌های کشور هستند. این کنشگریِ مدنی، پاسداری از خونِ رهبر شهید، فرماندهان شجاع،مسؤلین تراز انقلاب،دانش آموزان بیگناه،مردمی از جنس خودشان و حقوق نسل‌های آینده است.

باید به این واقعیت اذعان کرد که در این روزهای حساس، شاهد حضور نخبگانی بودیم که «پارادایمِ انسجام ملی» را اصل اساسی دانستند، از ایجاد تقابل پرهیز کردند و اتحاد میان مردم و مسئولان را رمز پیروزی دانستند. تحلیل‌های آن‌ها، برخلاف رویکردهای حزبی و شخصی، با ضرورت‌های دفاعی و واقعیت‌های اجتماعی هم‌سو و برخاسته از تحلیل‌های علمی است. «در نهایت، حقیقتِ میدانی همواره بر فرضیاتِ ذهنی پیشی می‌گیرد و تاریخ گواه است که ملت‌ها نه بر اساسِ تحلیل‌هایِ برآمده از اتاق‌هایِ دربسته یا القائاتِ رسانه‌هایِ بیگانه، بلکه با تکیه بر اراده و اقتدارِ جمعیِ خویش، مسیرِ آینده را رقم می‌زنند. از این رو، شایسته است به جای تلاش برای «توضیحِ» واقعیت برای مردمی که خود در صفِ اولِ دفاع از میهن هستند، به دنبال «درکِ» صحیحِ تحولات باشید؛ چرا که این ملت، فراتر از تحلیل‌هایِ مخدوش و بازی‌هایِ کلامی، راهِ خود را به‌درستی می‌شناسد و کسانی که با هدفِ تضعیفِ انسجامِ ملی به حاشیه‌سازی روی آورده‌اند، در پیشگاهِ تاریخ تنها به عنوان «عواملِ تشتت» ثبت خواهند شد.

انتهای پیام/