به گزارش پایگاه خبری و رسانه‌ای حوزه‌های علمیه خواهران، روان‌درمانگران می‌گویند سرکوب خشم بی‌هزینه نیست. بسیاری از زنانی که سال‌ها احساسات خود را پنهان کرده‌اند، با میگرن، مشکلات گوارشی، دردهای عضلانی و ضعف سیستم ایمنی به مطب‌ها می‌آیند. ریشه این علائم جسمی اغلب در فشار روانی پنهانی است که از تلاش برای «همه‌کاره بودن» ناشی می‌شود؛ اینکه هم بچه‌ها را مدیریت کنی، هم سلامت روانت را حفظ کنی، هم در محل کار خوب باشی و در عین حال لبخند هم بزنی.

به گزارش bbc، کارشناسان می‌گویند خشم به‌خودی‌خود بد نیست. خشم یک پیام‌آور است؛ نشان می‌دهد چیزی برای ما مهم است و به ما انرژی می‌دهد تا از خودمان دفاع کنیم، مرز تعیین کنیم و با بی‌عدالتی مقابله کنیم. مشکل آنجا شروع می‌شود که خشم ما را در اختیار بگیرد یا به دیگران آسیب بزند. راه درست، نه سرکوب است و نه انفجار؛ بلکه شناختن احساس، پذیرفتن آن و پیدا کردن راهی برای هدایتش به سمت تغییر.

در محیط کار، این تغییر اهمیت مضاعفی دارد. زنانی که همیشه راضی نگه می‌دارند و احساسات منفی نشان نمی‌دهند، تا یک سطحی پیش می‌روند، اما برای رسیدن به جایگاه‌های بالاتر باید بتوانند مخالفت کنند و مرز بگذارند. تحقیقات نشان می‌دهد زنانی که خشم خود را ابراز می‌کنند، در مقایسه با مردان، کمتر شایسته جایگاه و نفوذ دیده می‌شوند. این دوگانگی، همان چیزی است که بسیاری از زنان را در دور باطلی از سکوت و فشار نگه می‌دارد.

فرهنگ عمومی جامعه هم این تغییر را نشان می‌دهد. سال‌ها شخصیت‌های زن عصبانی در فیلم‌ها و سریال‌ها یا دیوانه بودند یا خطرناک. اما حالا آلبوم‌ها و ترانه‌هایی پرمخاطب، خشم زنان را بی‌پرده روایت می‌کنند و فیلم‌های پرفروش حتی نارضایتی شخصیت‌های به‌ظاهر بی‌نقص را به نمایش می‌گذارند.

شبکه‌های اجتماعی هم به زنان کمک کرده تا تجربه‌هایشان را بی‌پرده‌تر با دیگران در میان بگذارند و بفهمند تنها نیستند. نتیجه این تغییر، نه فقط سلامت روان بهتر برای زنان، بلکه شکل تازه‌ای از حضور آن‌ها در جامعه است؛ حضور کسانی که دیگر به اجبار سکوت را انتخاب نمی‌کنند و می‌خواهند خشمشان شنیده شود.

انتهای پیام/